Pure nieuwsgierigheid - ik geef het toe. Een onfatsoenlijke inbreuk op de
privacy, net zoals meekijken met wat je voorganger bij de kassa op de
rolband legt. Maar geheel onschadelijk.
Dus lees ik bonnetjes, en ik vraag me van alles af: waren dit impulsaankopen
of weloverwogen boodschapjes? Zou ik hier zelf mee uit de voeten kunnen? Was
er een feestje?
Soms heb ik het geluk een boodschappenlijstje te vinden. Nóg leuker dan
bonnetjes. Ze stralen iets uit van overdacht huishouden, van Rust, Reinheid
en Regelmaat. Gevonden, bij de Albert Heijn, een met zwarte pen geschreven
lijstje: 'Vlees. Groente. Sinas. Wc-papier. Beleg. Kukident. Siroop.
Tandpasta. Bakboter.' Vanwege de Kukident liep er vast iemand met een
kunstgebit in huis rond. Groente, sinas, siroop en bakboter waren met blauwe
pen doorgekrast. Misschien waren ze bij nader inzien afgevallen. Of al
gekocht. Of ze hadden er geen geld meer voor. Nog een lijstje dat mijn
fantasie prikkelde: 'Limo. Wijn. Koffie (2x), kofiemelk (2x).
Suikerklontjes. Filterzakjes. Zout. Creusli. Eten vr.za.zo. Chips o.i.d.
Haarlak. Tandpasta. Shampoo. Crema Ibena. Bleuband. Vleeswaren.
Afbakbroodjes. Hagelslag. Knakworst. Mayo.' Gebruikt haarlak, dus
waarschijnlijk een vrouw, fantaseerde ik. Ouder iemand of groot
koffieslurpend gezin, want verkiest koffieapparaat nog boven Senseo. Niet
uit zuinigheid, anders zou ze wel suiker in plaats van klontjes gebruiken.
Ziet winkelen niet als dagelijks uitje, want koopt voor paar dagen tegelijk
in.
Vorige week vond ik een opmerkelijk kassabonnetje. Een schrijver zou er zo
maar een novelle bij verzinnen. Afgerekend om 19 uur, 38 minuten en 18
seconden bij AH, op een mooie lentedag: Wenskaart. Durex.
Benieuwd of het nog gezellig geworden is, die avond.














