Het zijn romantische tijden. Op 14 februari hoop ik toch op z'n minst één kaartje van een geheime aanbidder te krijgen.
En dan hebben we 29 februari ook nog voor de boeg. Op zo'n schrikkeldag mogen vrouwen mannen ten dans vragen. Of zelfs ten huwelijk. Mooi dat ik dat niet ga doen.
Ik heb geen boterbriefje en dat bevalt uitstekend. Strikt genomen mag ik mijn significante ander niet als 'man' betitelen, maar 'vriendje' klinkt wat zwakjes, na dertien jaar samenwonen. Minnaar dan? Dat klinkt of we altijd maar seksen. Maatje, levensgezel? Alsof we alleen maar samen thee drinken! Ik hou het bij eega. Of simpelweg man.
Maar trouwen? Nee!
Want ik wil nooit meer scheiden en de kans daarop is aanzienlijk, als ik nu in het huwelijksbootje stap. Gemiddeld blijven stellen namelijk zo'n 14 jaar samen voor ze weer ieder huns weegs gaan.
De ChristenUnie wil wel eens weten wat de totale maatschappelijke kosten zijn van echtscheidingen. Ongetwijfeld aanzienlijk, want er wordt wat afgescheiden.
Liefde en passie zijn blijkbaar geen garantie voor een gelukkig huwelijksleven.
Nee, dan het gearrangeerde huwelijk! Met een partner die op rationele gronden is uitgezocht, stijgt de kans op succes flink.
Waarbij vooral van belang is dat de huwelijkskandidaten in allerlei opzichten op elkaar lijken.
Geloofsovertuiging, culturele achtergrond, intelligentie, opleiding en zelfs aantrekkingskracht (ongeveer even knap/lelijk is ideaal) beïnvloeden allemaal het resultaat. Rookt de één wel en de ander niet? Heeft de één weinig en de ander veel geld? De kans op scheiding neemt toe. Is de man negen jaar ouder dan de vrouw, dan is die kans zelfs twee keer zo groot. Heeft één van de twee al kinderen? De kans dat het misloopt is 1:5. Wie het beste wil voor zijn kind, laat de partnerkeuze niet aan haar (zijn) hormonen over. Eerst het verstand.
De liefde komt later wel.
Sorteer reacties
