Buiten was het koud, binnen zaten vriendin T. en ik gezellig in het vuur te poken.
Ze is twintig jaar ouder, maar dat geeft niks: zij voelt zich jong en ik voel me oud. "Knus he", zei ze genietend. Het deed haar aan vroeger denken, toen ze met haar zes broertjes en zusjes om de buiskachel zaten. Zo eentje waar moeders een rekje omheen zette om de natte was te drogen. En waar de kinderen erwten op poften.Erwten poffen? Daar keek ik, in al mijn ouwelijkheid, toch van op. Ik holde naar de keuken om wat erwten te pakken en gooide ze verwachtingsvol op de houtkachel. "Dat wordt niks", zei ze met kennersblik. "Die wordt niet heet genoeg."
Terwijl de erwten op de kachel stoofden, begon ik in kookboeken te bladeren. Mijn favoriet is zo oud dat er niet eens een datum in staat, en helaas ontbreekt het 'Aanhangsel' waarin de lezer 'eene menigte voorschriften vindt, die schier dagelijks in de huishouding van toepassing zijn, en wier deugdelijkheid door de ervaring is gebleken'. Ik vond er wel een recept voor 'vlekballen' in, maar niets over gepofte erwten.
Inmiddels was het gesprek van de erwten op de bruinebonenschotel gekomen, die mijn vriendin speciaal voor mijn man gemaakt had. "Die eet je met rijst. Of aardappelen", betoogde mijn vriendin voor de derde keer. "Kijk maar in je kookboeken." Soms vindt ze me stiekem een beetje dom.
Ik keek. Eerst in De Smakelijke Volkskeuken (1939), toen in Recepten Huishoudschool Laan van Meerdervoort 's-Gravenhage (1942), daarna in Praktische Recepten (1949). "Niks hoor", zei ik. Ze kapte me af. "Kijk dan toch ook in moderne kookboeken! Jij met je ouwe sannie!" Ze stond op en kuste me gedag.
Ik bleef achter, tussen mijn ouwe sannie, en bladerde in een Surinaams kookboek. Daar stond het: B B en rijst. Bruine bonen en rijst.
Geen chili en rijst, maar toch.
Op de kachel begonnen de erwten een kwalijke geur te verspreiden.
