Ik sloeg mijn ogen open en keek recht in de onderzoekende blik van mijn achtjarige spruit. "Goedemorgen", zei ik. "Ik heb zo gek gedroomd!"
Hij had ook een mededeling. "Je hebt drie wallen. Per oog."
Geschrokken betastte ik mijn ogen. "O nee! Zoveel? Dat geloof ik niet."
Hij prikte erin, met zijn vinger. "Dáár. En dáár. En dáár. Eén grote en twee kleine, een beetje zwart en een beetje bruin." Ik sprong uit bed en trok een sprintje naar de badkamer om in de spiegel te kijken. Daar zat inderdaad iets, onder mijn oog, dat er in de eerste vijftig jaar van mijn leven niet zat. Of was het me nooit opgevallen?
Glimmend van de crème keerde ik terug. "Is het nu weg?", vroeg ik hoopvol. Hij schudde zijn hoofd. "Neee! Maar die éne is nu wel wat minder bruin. En de rest is huidskleur geworden."
Tijd voor een second opinion. Ik wendde mij tot mijn eega, die de krant zat te lezen.
"Heb ik wallen?", vroeg ik zonder omwegen. "Ik zie ze niet", antwoordde hij diplomatiek.
"Pappa keek niet", fluisterde mijn zoon in mijn oor. "Hij las de krant."
De kat kwam binnenlopen. "Katten hebben geen wallen", vervolgde hij opgewekt. "Omdat ze onder hun haar verstopt zitten. Jammer hè, mama, dat je geen kat bent."
Dinsdag 10 januari werd ik gewekt met luid gezang en een taart met kaarsjes.
Twee maar, want 51 kaarsjes, dat is behoorlijk confronterend.
Voor iemand die net z'n oogwallen ontdekt heeft.
"En nu mijn cadeautje!", zei mijn zoon. "Het is een slaapmasker van tijgerfluweel, tegen je wallen. Zal ik het voor je openmaken?"
In de loop van dag kreeg ik van deze en gene nog allerlei verstevigende crèmes en maskers.
Vanmorgen bestudeerde mijn zoon mijn gezicht, om het effect van al deze noodmaatregelen te evaluaren. "Het zijn er nu nog maar twee", zei hij toegeeflijk. Om daarna streng toe te voegen. "Per oog."
