Zo nu en dan neemt iemand de moeite op mijn columns te reageren.…
Mijn vakantie, die als u dit leest nog precies twee dagen duurt, stond geheel
in het teken van katten. Nadat ik vorige week een column wijdde aan het
verscheiden van onze Grijsje, werden wij overstelpt met aanbiedingen voor
een opvolger. "Ik heb er een voor je!", zei mijn chef gelijk.
Waarna hij een lofzang aanhief op poes Poekie: "Hoeft niet meer
gesocialiseerd te worden, want is al een jaar of twintig. Eerste eigenaar,
zo goed als nieuw, goed van lijf en leden. En, groot voordeel: heeft geen
kattenbak nodig. Plast gewoon in huis!"
…
1 |
Lees verder
Meest gehoorde openingszin, deze en vorige week: "En, gaan jullie nog op
vakantie?" Het antwoord was: nee. En wel, vanwege de kat. Toen ze
zestien jaar werd, had ik haar nog gecomplimenteerd met haar onverminderd
jeugdige uiterlijk, maar de laatste maand moest ik toch toegeven dat onze
Grijsje veranderd was in een bontzak met wat botjes erin.
…
1 |
Lees verder
Ze was mijn schoonmaakster. Nu is ze een van mijn beste vriendinnen.…
3 |
Lees verder
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat mijn moeder begraven werd. Een
terminale ziekte krijgen heeft één voordeel: je kunt zelf je begrafenis
regelen, nog vóór je deze wereld verlaten hebt. Alleen: toen mijn moeder
eenmaal wist dat ze een hersentumor had, was zij niet meer in staat om te
vertellen met welk ceremonieel ze deze wereld graag had willen verlaten.
…
1 |
Lees verder
In Disneyland Parijs kijkt niemand op van een somber ogende 49-jarige met Minnie Mouse-oortjes op haar hoofd.…
2 |
Lees verder