Ik denk dat iedereen nu wel alles over Mauro gezegd heeft.
Behalve misschien bij het CDA. Ik geloof dat ze daar nog wat verder willen praten. 'Soms houdt het gewoon op', zegt een lieve vriend van mij in zulk soort situaties. Hij geeft daar mee aan dat de situatie niet zal veranderen. In ieder geval niet door er nog meer woorden aan te wijden. Er zijn grenzen bereikt. Handelen of accepteren zijn dan de enige mogelijkheden die resteren. Met alle gevolgen van dien.
Als ouder raak je vaker in dat soort situaties verzeild: handelen of accepteren. Je zou het liefste je kind vlak voor zijn twaalfde een flesje willen geven met daarin alle wijsheid die je door veel schade en schande hebt opgedaan. Een elixer met alle zuurverdiende ervaringskennis. Op die manier zou je ze kunnen behoeden voor alle fouten die jij ooit gemaakt hebt en de teleurstellingen die jij ooit ondervonden hebt. Je zou ze kunnen wijzen op de valkuilen die horen bij het opgroeien. Zij zouden daar dan vervolgens met een grote boog omheen kunnen lopen. Zo zouden ze vrij zijn van de pijn en het verdriet die jij ondervond. Feiten en meer van zulk soort zaken mogen ze op school leren. Ze kunnen op school goed leren programmeren, prachtig leren tekenen, fantastisch leren boekhouden, geweldig leren koken maar de echte levenslessen leren ze niet op school. Hoe ze om moeten gaan met uitsluiting, afwijzing, teleurstelling, relaties, onrecht en evenwicht zijn zaken die ze daar niet leren, hooguit ondergaan. Wat zou je ze dat graag leren zonder die pijn en moeite die het jou heeft gekost. Maar helaas werkt het niet zo.
Soms zou je ze gewoon op willen pakken, of ze nou 13, 15 of 18 zijn. Of je nou de ouder van een minderjarige asielzoeker of de ouder van een Zeeuwse puber bent. Je zou ze even willen verkleinen en in je binnenzak willen steken. Zodat die boze buitenwereld er even niet langer voor ze is. Is er nou niet één binnenzak te vinden in dit land voor Mauro?
Sorteer reacties
