Beter hadden de demonstranten even overlegd met hun opa's en oma's over het beste jaargetijde en de beste plek om te betogen. Want nu in een tentje op het Malieveld kamperen is wel erg koud. Toen ik in de jaren tachtig ging studeren was er een aantal docenten dat bloemrijk en boeiend over al die protesten kon vertellen. Over alle groepen in hun verzet tegen de gevestigde orde. Over de marsen, de praatgroepen, noem maar op. Maar aangezien ik behoor tot de zogenoemde 'lost generation' heb ik daar weinig van mee gekregen.
De enige uitzondering werd gevormd door de grote demonstraties tegen de kernwapens. De laatste stuiptrekking van een protestgeneratie. Het is moeilijk om de tekenen van de tijd nu te lezen. Maar langzaam begint het volgens mij te borrelen. Het merendeel van de bevolking heeft nog steeds weinig reden tot klagen. Een twee dagen durende storing van de Blackberry lijkt een van de grootste problemen te zijn. Ik zou denken, prijs u gelukkig.
Maar dat is de voorgrond. Op de achtergrond knarst en kraakt en piept het. Het tapijt van onze samenleving laat aan de randen rafeltjes zien en lelijke vlekken. Als je goed kijkt zie je ook waar het zal gaan scheuren. Een driftige poetsbeurt zal er onherroepelijk toe leiden dat de spanning oploopt en de zaak knapt. Eigenlijk moeten we het tapijt herstellen voordat we de grote schoonmaakbeurt erop loslaten. Herstel vergt kennis van zaken, van de schering, de inslag en de kleur. En vooral geduld, engelengeduld.
Want iedereen die weleens dingen heeft gerepareerd, weet dat de enige voldoening erin gelegen is dat na eindeloos prutswerk iets het gewoon weer doet. Niets nieuws, niets hemelbestormends. Je wordt niet genoemd, niet bewierookt, niet uitgenodigd voor praatprogramma's. Je hebt gewoon je steentje bijgedragen, vaak nog onzichtbaar ook.
