Deze week begint de herfst, maar mijn seizoenenritme is wat van slag.
Voor mijn gevoel is de herfst al twee maanden gaande en staat de winter voor de deur.In mijn hoofd zijn de pepernoten en kerstbomen al tevoorschijn gekropen. Ze wuiven naar mij ook al zijn ze nog twee, drie maanden verwijderd. Mijn dochter wil al lootjes trekken en is op zoek naar recepten voor pepernoten zonder suiker en glutenvrij voor een goede vriend met een boel allergieën. Ik kan me niet voorstellen dat het smaakt maar het gaat om de gedachte natuurlijk.
Bij ons blijkt het niet mogelijk om zomaar een seizoen uit een jaar te trekken. De natuur is dat met me eens want de walnotenoogst staat al een paar weken naast de kachel te pronken. Overvloedig dat wel, maar een stuk eerder dan normaal voor mijn gevoel. Als ik de prijzen in de winkel bezie staat hier een klein fortuin van die twee oude notelaars. De noten zijn goed gevuld en smaken goed en hebben dus niet te lijden gehad onder deze zompige zomer. Ergens heb ik nog een Frans kookboekje uit de Périgord met alleen maar walnotenrecepten. Dus ik kom als een echte Eek die winter wel door met tal van heerlijkheden.
Deze week komt de schoorsteenveger langs.
Ook het stookseizoen is al lang weer begonnen, veel eerder dan normaal. Al vele avonden, zelfs in augustus, hebben we de kachel aangenaam laten branden.
Maar ondanks alle heerlijkheden, warmte, lichtjes en zoetigheden is er ook een keerzijde.
De gang naar het voorjaar zal op deze manier wel erg lang worden. Op het tandvlees zal ik in mei de eerste warme zonnestralen verwelkomen. Die dan precies een jaar lang op zich hebben laten wachten.
Ik boek in ieder geval de komende maand een zonvakantie om komend jaar toch ergens aan vitamine D te komen.
Om de herfst die duurde van juni 2011 tot mei 2012 te ontvluchten.
