De vakantie is voorbij. Officieel nog niet maar in de geest wel.
Omdat het enige jaren geleden was dat we met onze tent naar Frankrijk waren gegaan, besloten we met het oog op het weer, ons land een tijdje de rug toe te keren. Het gezeur over de formatie was ik ook al tijden beu, dus pakten we vrolijk een karretje vol tent en hingen dat karretje achter onze Zweedse auto. Een beslissing die we, achteraf bezien, misschien beter nog even hadden kunnen heroverwegen.Zowel dat van de vakantie, als van de Zweedse auto, als van het karretje. Alleen dat van het weer hadden we juist ingeschat. Dagenlang hebben we in tropische temperaturen in het zuiden van Frankrijk doorgebracht.
Voor het overige liep het verhaal een tikje anders dan gepland. We zijn de Zweedse auto al op de eerste dag kwijtgeraakt aan een Franse sloot, het karretje heeft de hele vakantie leeg bij een vriendelijke Franse meneer gestaan en we hebben twee weken met een Franse bestelbus rondgereden.
De bikini is inmiddels opgeborgen, de winterjas tevoorschijn gehaald, het karretje en de bestelbus zijn weer bij hun rechtmatige eigenaren. Wij zijn allen eveneens thuis, vraag niet hoe.
Maar de Zweedse auto staat nog steeds in een Franse garage waar een Franse monteur waarschijnlijk niet begrijpend staart naar een wirwar van draadjes en slangetjes (durites, weet ik nu). Met een Zweedse handleiding in de linkerhand zal hij, als een echte explosievenexpert, met zijn rechterhand een draadje doorknippen. Hij zal juist dat draadje doorknippen, dat later essentieel zal blijken te zijn, zodat wij op weg naar huis opnieuw dit hele verhaal zullen beleven. Tijd en ruimte zullen zich samenvouwen tot een cirkel en wij zullen tot in de eeuwigheid gedoemd zijn een Zweedse auto op te halen in Frankrijk om vervolgens panne te krijgen. We zullen iedere keer weggesleept worden naar een Franse garage, steeds dieper en dieper de binnenlanden van Frankrijk in. Ze houwen 'm maar, die Zweed. We gaan wel fietsen.
Sorteer reacties
