Het autorijden tijdens een wedstrijd van Oranje leek me een goed idee.
Ik hou wel van voetbal, maar negen op de tien keer heb ik niet het geduld om bijna twee uur van mijn leven op te offeren aan armzalig spel. Geeft u mij maar rugby, 6 nations cup, waar overigens veel te weinig van uitgezonden wordt. Alleen al het zingen vooraf, doet u op het puntje van uw stoel belanden. Maar 'wij' kunnen helaas niet rugbyen. Dus moet ik naar een gemurmeld Wilhelmus luisteren. De prachtige acties op dit toernooi zijn volgens mij in een zeer korte uitzending samen te vatten. Maar het merendeel is van een onovertroffen saaiheid. Mijn man kan echter rustig uren kijken en extreem genieten van die ene mooie actie. Zo zijn mannen, die vissen tenslotte ook.
Ik ben me bewust dat ik in dit opzicht tot een minderheid behoor. Elf miljoen mensen zitten immers op deze prachtige dag bijna twee uur voor een scherm. De rest is blind of baby. Om niet al te zeer uit de toon te vallen heb ik braaf beesies in mijn huis rondslingeren en staat er een Pletterpet op tafel. Je weet tenslotte maar nooit met al die integratiedwang van tegenwoordig.
Als er elf miljoen mensen naar een wedstrijd kijken moet het toch rustig zijn op de weg, denk ik. Zeker in Zeeland, een niet al te drukke provincie. Maar al mijn vileine gedachten over voetbal, mannen in het algemeen en overbetaalde voetballers in het bijzonder, worden meteen afgestraft. Van dat handjevol op de weg, krijgt er eentje of twee (dat is niet geheel helder) een ongeval in de Westerscheldetunnel. De reis wordt dus plots in plaats van korter veel langer. Straf van de voetbalgod. We zijn 'door' begrijp ik via de radio en vanavond ga ik dan ook op zoek naar een kaartje.
Een kaartje voor de eerste rugbywedstrijd Wales-Schotland.
