Op een goede dag werd mijn dochter wakker en besloot ze dat het genoeg was.
Bezocht door de Vegetarische Geest zwoer ze het vlees af. Haar argument is dat alle vleesproductie de aarde te veel kost. Daarnaast vindt ze vis veel lekkerder. Soepel als ik soms kan zijn, antwoord ik: 'Is goed, volgende week'. Maar gegrepen door haar eerste principe dient diezelfde avondmaaltijd al vleesloos te zijn.
Twee verschillende potten koken is natuurlijk een hele hijs en fatsoenlijk vegetarisch koken eveneens. De groenteburger is geen echt alternatief. Het is de vega-variant van het blikje SMAC uit onze jeugd. Het blikje varkensvlees, dat met een sleuteltje moest worden opengemaakt, ook wel bekend als SPAM. Evenzeer gemalen als de vegaburger, even smakeloos en ook te zout. Zelf hecht ik niet zo aan vlees dus daar zat het probleem niet. Het gezin bestaat echter uit vier en de andere twee kunnen echt niet onder de vegetariërs geschaard worden. Maar in het kader van de duurzaamheid wilden ook zij wel hun steentje bijdragen.
We maakten de afspraak dat maandag tot donderdag echt vegetarisch gekookt zou worden. Op die dagen zouden de vleeseters hun leeuwennatuur begraven. Op vrijdag de verplichte pizza of patat en in het weekend een fatsoenlijk stuk vlees en een vleesvervanger voor wie wil. Iedereen blij. Zo gingen enkele weken voorbij. We aten veel vis, spinazie met een ei, kortom de bekende gerechten zonder vlees. Niemand morde. Na enige tijd werd ik echter overmoedig: andijviestamppot met kaas en een yoghurtsausje met tuinkruiden. De leeuwen bekeken het al enigszins argwanend. Na de eerste hap betrok hun gezicht en de opgekropte onthoudingsverschijnselen van al die vleesloze dagen explodeerde. Spekkies, worst en vette jus dreven voor hun geestesoog, de verplichte gezellen van de andijviestamppot. Ik zal u de woordenwisseling besparen, laten we stellen, dat ik sindsdien twee potten kook.
