Ik ben een nieuwsjunk en verslaafd aan politiek, mijn hele leven lang al. Het gebeurde vroeger wel, in een grijs verleden, lang voor internet en mobieltjes, dat we ergens in de binnenlanden van Italië op vakantie waren. Ik kreeg dan na twee dagen spontaan uitslag van het gebrek aan leesbare kranten.
In dit tijdperk is geen nieuws en geen politiek echter ondenkbaar geworden, in
welk binnenland dan ook. Zo worden wij dan ook bijna dagelijks verblijd met
een parade van politieke kopstukken.
Kopstukken, raar woord eigenlijk. Het doet mij denken aan 'koppoters', de
eerste tekeningen van mensenkinderen die mensen tekenen. Ze bestaan uit een
enorm hoofd, dat zonder de hulp van een romp of ruggengraat op twee zeer
dunne streepjes rust, die de beentjes voorstellen. Meestal piepkleine
oogjes, een grote mond en geen oren.
Maar terug naar de politieke kopstukken. Het vreemde geval doet zich voor, dat
ik een beetje vermoeidheidsverschijnselen begin te vertonen dezer dagen, met
name voor het politieke nieuws. En dat nog wel in aanloop naar de
verkiezingen en dat is vreemd. Het zoveelste debat, het zoveelste interview,
maar nieuws of informatie bevat het niet of nauwelijks, verzucht ik thuis.
Wat zie ik? In politieke theatershows worden, in voorgekookte oneliners,
dezelfde mantra's gereciteerd: 'U krijgt 1 minuut om de financiële crisis op
te lossen, gaat uw gang. U liegt. De problemen in het onderwijs, u krijgt 30
seconden, nu graag. U kijkt zo lief. Geen banen?, dat komt door het CPB.
Niet duurzaam?, dat komt door het CPB. U weet het niet? U gaat terug naar
af. Goed grapje? U mag twee plaatsen vooruit'.
Wat ik zou wensen, is een onsje authenticiteit, een snufje oprechtheid, 1
blikje wijsheid en een handvol verbinding. Dit recept leidt volgens mij tot
een heerlijk en voedzaam gerecht waar wij kiezers naar snakken. En zo niet,
dan ga ik voortaan tekenen met de kinders, die het stadium van de koppoters
overigens allang voorbij zijn. Misschien sowieso een goed idee.
Sorteer reacties
