Er zijn van die plekken waar je onverwacht terechtkomt en wou dat je er mocht blijven. De sfeer, de mensen, alles past in zo'n geval perfect. Alsof een stukje van je ziel, dat de rest van het jaar in de schaduw ligt, zo de zon in mag. Op zo'n plek was ik zaterdag.
Neven en nichten, zussen, broer en achternichten hadden besloten, dat het toch
wat sneu was wanneer we elkaar alleen bij begrafenissen zouden zien. Dus
zouden we uit eten gaan. Omdat een deel in Brabant woont en de rest in
Zeeland hadden we halverwege afgesproken, Antwerpen. We spraken af in een
Spaans restaurant, Las Manas. Eén van ons was er geweest en zei, dat je er
redelijk kon eten voor een redelijke prijs. Aangezien het merendeel van het
gezelschap Zeeuws is of er al lang mee verkeert, kunnen we dat ook vertalen. "Heerlijk
eten voor weinig."
Meteen na de ouwe tunnel een u-bochtje naar rechts en we stonden voor de
gevels die ons vertelden dat we hier moesten zijn. "Hier?" Het
heerlijke van een havenstad is, dat je nooit mag afgaan op buitenkanten. Zo
ook bij Las Manas. Als je de moeite neemt om over de drempel te gaan, stap
je zo een andere wereld in, een Spaanse. Een bar waarop een enorme
snijmachine staat, waarop permanent een prachtige gerookte ham ligt die met
enige regelmaat, om de zoveel minuten zachtjes zoevend heen en weer glijdt.
Achter de bar bevindt zich het restaurant. Een beetje verstopt.
Op mediterrane wijze zijn onwaarschijnlijk veel tafeltjes neergezet. De obers
moeten uitkijken waar ze lopen en u ook. Maar als u eenmaal zit, waant u
zich meteen in Spanje.
Uiterlijkheden zijn bijzaak hier, borden geef je zelf door, prijzen zijn
helder (8, 10, 12, 16 euro) en een menukaart bekijk je met z'n tweeën. Het
eten is heerlijk of u nu van vis of vlees houdt. Het is een plek om met uw
familie prachtige en misschien ook droevige verhalen te delen. U kunt
genieten van heerlijk eten, livemuziek, een spontane dans en natuurlijk van
elkaar. Waarom zou u wachten tot de volgende begrafenis?
