Gezond weer zeggen sommigen. Ik denk daar anders over.
Ik mopper tegen meneer B. dat bij deze temperaturen nooit leven zou kunnen hebben ontstaan. Hij werpt een begripvolle glimlach mijn kant op. Een warm gevoel sijpelt langzaam mijn ijzig humeur binnen. Hij weet dat ik niet van de kou ben. Ik hou van 22 graden (boven nul) en een zacht briesje. Maar hij en mijn jongste dochter zijn gemaakt van ander materiaal. Ergens in die voorouderlijke lijn moet een ijsbeer hebben gezeten, vermoed ik. Of een genetisch experiment met antivries. Ook met snijdende oostenwind en -4 fietst het kind gewoon zonder handschoenen naar huis, een uur lang door een open polderlandschap. Als ik mijn afschuw daarover uitspreek steekt ze haar handen uit. Als ik ze aanraak vloeit de warmte in mijn ijzige handen. Terwijl ik met sjaal en dikke trui hier in huis zit, loopt zij op blote voeten en in haar T-shirtje rond. Een wonderlijk tafereel. Maar op enig moment dit weekend besloot ik toch met mijn Haagse gasten de kou te trotseren en een lange wandeling te maken. Ingepakt van top teen vervloekte ik de wind. Tot opeens de zon verscheen en we uit de wind een weidelandschap instapten. We zagen een vossenpaartje dat zich onbespied waande en op zoek was naar eten. Trippelend door de sneeuw, neus op de grond, op zoek naar prooi. Even stopten ze en beroerden ze elkaars neus. Hun volle staarten rustten even in de sneeuw. Toen werden we opgemerkt. We zagen het wit van hun borst en ze verdwenen in het riet. Daarna zagen we over de kreek twee reeën over het ijs rennen, sierlijk als altijd en misschien nog sneller dan anders. Ze doken het riet in, vervolgens de weg op, de dijk over en gingen op zoek naar een veilige plek.
Het is waar: de winter is mooi, het waren prachtige beelden en het was de moeite meer dan waard. Zelfs voor een koukleum. Een tip voor alle koukleumen: uit de wind, in de zon, tegen twaalven naar buiten en voor de rest met een goed boek voor het haardvuur.
