Soms vind ik opvoeden een helse opgaaf. Geduld is iets wat sommigen van nature in huis hebben.
Ik niet. De kleine twintig jaar dat ik nu min of meer opvoed, zijn op dat punt nogal een leerschool geweest om het zwakjes uit te drukken. - ,,Ik moet nog even mijn haar kammen!''. Twee uur later dan gepland bereik ik mijn bestemming, weliswaar met kind, maar toch. Ik heb ook wel eens de reis aanvaard zonder kind moet ik bekennen, terwijl het toch echt richting school ging. Het schaamrood stijgt me nog naar de kaken. Dus behalve ongeduldig ben ik ook nog een tikje ongeorganiseerd.
Gelukkig hoeven ze nu niet meer om de andere dag als kikker, elfje of boskabouter naar school. En de dagen van de geknutselde traktatie liggen godzijdank ook al weer enige jaren achter ons.
Verder is er iedere keer als ik denk dat alles op rolletjes loopt, er wel één krijger uit het leger van virussen of bacteriën die een geslaagde aanval op het kroost uitvoert. ,,Sorry, ik moet de afspraak afzeggen."
Dit alles is hard werken maar nog wel te doen. Nu breekt misschien echter de moeilijkste fase aan. De denkende puber. Op weg naar de volwassenheid ziet zij mij (in mijn geval altijd een zij) als een exponent van de volwassen wereld. Ik mag uitleggen wat er waarom in deze wereld gebeurt. Boerkaverbod? Leg het maar uit. Honger in de wereld? Dierenleed, mensenleed, onrechtvaardigheid, Holleeder, 1040-urennorm, ophokuren, financiële crisis: allemaal mag ik het uitleggen. Ik doe geduldig mijn best, maar soms houdt het op. Zoals nu weer.
Een busbedrijf verbiedt het opeten van boterhammetjes in de bus maar hangt wel snoepautomaten op in zijn bussen. Ondertussen organiseren wij in Den Haag de BalansTop met tal van prominente sprekers over het probleem van obesitas bij jongeren. Mam, dat is toch raar? Ik kan het uitleggen, daar zit het probleem niet. Maar het feit dat je iets kunt verklaren wil nog niet zeggen dat het deugt. En eigenlijk vind ik dat heel vervelend om uit te leggen.
Sorteer reacties
