Op nieuwjaarsdag heb ik al mijn persoons- en creditcardgegevens overgedragen aan Google.
Een mooi begin van het nieuwe jaar nietwaar? Keus had ik daar niet in. Als ik dat niet had gedaan dan zou het e-mailaccount van mijn 15-jarige (Gmail) verwijderd zijn. Tandenknarsend en IT-bedrijven met een te grote machtpositie verwensend heb ik dus mijn persoonsgegevens aan Google overgedragen. Het is namelijk verboden om in Nederland onder de zestien een eigen email-account bij Google te hebben. En sinds korte tijd zijn ze daar bij Google onverbiddelijk in geworden. Na enig onderzoek bleek dat ze inderdaad alles kwijt zou raken, mails van school, foto's etc. Verzenden naar een ander 'veilig' account was niet meer mogelijk. Er was in feite maar één mogelijkheid. Ik moest mijn eigen gegevens aan Google geven en 30 dollarcent betalen. Nou is dat niet veel natuurlijk, maar het feit dat ik geen keus had maakte mij wel tamelijk nijdig. Om over mijn kind nog maar te zwijgen. Wetgeving om kinderen te beschermen tegen de gevaren van het Internet is in grote lijnen het verhaal dat achter deze merkwaardige actie zit.
In een tijd waarin iedere twaalfjarige alles op internet kan vinden, gaan we ze verbieden een e-mailaccount te hebben. Om ze te beschermen. Dit is niet het paard achter de wagen spannen. Dit is terug naar paard en wagen.
Zo ken ik pubers, ik noem geen namen, die iedere beveiliging kunnen omzeilen, die keurig schuldbewust kijken als hun ouders het internet uitzetten en vervolgens op hun kamer het internet van de buren kraken. Ik moet ze vanaf 12 jaar een bankrekening geven en een pasje. Maar ohohoh een e-mailaccount. Als ik op de verhalen van mijn oudste af mag gaan is drankgebruik geen uitzondering. Maar e-mail….tsjonge jonge jonge. Hel en verdoemenis.
Ik vertel het tegen de jongste. Die antwoordt doodleuk: oh ik vul overal in dat ik achttien ben dan heb je dat niet. Nou ja! Begin 2012, liegen of betalen, dat is de keus. Het beste voor 2012.
Sorteer reacties
