Het regende de afgelopen dagen veel. Heel veel. Zoveel zelfs, dat het in mijn garage begon te regenen en er zich een zwembad voor mijn keukendeur bevond.
Ik was ziek en thuis en daar moest ook iets mee. Op zulke momenten zou ik het liefste weer even kind willen zijn. Niet een volwassene die met koorts, vol op de tocht en in de stromende regen probeert het water uit huis te houden.
Dat het niet plaatselijk was, bleek toen ik het afgelopen weekeinde door de polder reed. Het leek of de zondvloed zich opnieuw had voorgedaan. Het peil in de sloten stond in veel gevallen gelijk aan dat van het land. Eenden zwommen over de akkers. Ik begon me af te vragen of we dit keer niet door de zee maar door het hemelwater verzwolgen zouden worden. Er zouden enkele buien vallen.
De maandag erop wordt mij verzekerd dat het in de kustprovincies niet glad zal zijn. Amateurs! En ik nog grotere sukkel geloofde dit. Wanneer ik uit de krochten van de Westerschelde kom gekropen is er een boze politieman die mij meteen de gang naar Middelburg ontzegt. Hij wijst richting Brabant. Met behulp van mijn navigatiesysteem slinger ik langs Nieuwdorp opnieuw richting 0118 en ontmoet opnieuw een boze politieman. Nu moet ik in de file naast een zeer gehavende auto gaan staan. Ik besluit toch er tussenuit te piepen, neem de eerste afslag en stort me langs zeer gladde wegen in het Sloegebied. Tal van slipsporen, gehavende auto’s en glijdende politiemannen vergezellen mij. Glad met uitzondering van de kustprovincies: bijna goed. Het is donker, het regent, het is glad en de rioolservice en de loodgieter kunnen niet komen, kortom bijna kerst. Maar tussen al deze en andere rampen die ik u zal besparen heeft mijn dochter mij tijdens de presentatie van mijn boek toegesproken op zo’n warme wijze, dat mij slechts rest u te wensen dat er de komende dagen iemand is die u zo warm toespreekt. Ik verzeker u, dat u al dit hemelwater, de gladheid en alle andere ongeregeldheden dan ook aankan. Zalig kerstfeest.
Sorteer reacties
