Het is in ieder geval terecht dat het hof kritisch kijkt naar de omslag die is gemaakt door het Openbaar Ministerie in hun houding naar de Terneuzense coffeeshop. Eerst werd alles gedoogd, vervolgens kwam het tot een inval en sluiting. Vanwaar die omslag? Een antwoord blijft tot nu toe uit.
Volgens het Openbaar Ministerie ging het om een geleidelijk proces waarin Checkpoint de vraag naar haar producten bepaalde. De ondernemer die de vraag bepaalt?! Hoe werkt dat? Dat wil ik ook wel kunnen. Het lijkt mij nochtans sterk dat het zo werkt. Voor mij ligt het eenvoudiger. Eind jaren tachtig stikte het in de Terneuzense binnenstad van de illegale coffeeshops en struikelde je op straat over de Belgen, de Fransen en de drugsrunners die hun waar aan de man probeerden te brengen. Er is toen besloten aan Checkpoint en Miami een gedoogvergunning te geven. Dat was met de kennis van toen een wijs besluit: de illegaliteit verdween en liefhebbers van de bijzondere rookwaar wisten direct hun weg naar Checkpoint en Miami te vinden. We wisten vervolgens allemaal dat het daar druk was, ook de overheden: er is een vergunning verleend voor grotere nieuwbouw, er werden door de gemeente parkeergelden geïnd, er werd belasting betaald en werklozen werd gewezen op vacatures bij Checkpoint. Als de overheid dan later constateert dat het uit de hand loopt en het moet stoppen, dan kan dat, maar beschouw dan degenen die je jarenlang hun gang hebt laten gaan en waar je als overheid ook van geprofiteerd hebt, niet als criminelen. Dan had je vooraf betere regels vast moeten stellen en duidelijker moeten zijn. Geef dat toe, handel het nu netjes af en maak goede regels en afspraken voor de toekomst. En tja, wat die toekomst zal brengen? Ik weet het niet. Vroeger zaten ze in de coffeeshop, tegenwoordig op het coffeeship: het veer tussen Breskens en Vlissingen.














