Jaren geleden alweer ben ik eens de verjaardag van mijn vrouw vergeten.
We stonden in Frankrijk op een kleine, maar idyllische camping aan de Loire. Ik had de klaptafel voor het ontbijt pal aan het water gezet, het geluid van een kleine waterval was heerlijk kalmerend en in volmaakte rust zette ik mijn tanden in een croissant. Die rust werd in mijn ogen wreed verstoord door het gepiep van binnenkomende sms-jes op de telefoon van mijn vrouw. Ik had me al eens 'We zien oek us weg oh' laten ontvallen, maar mijn vrouw liet mij en mijn gemopper voor wat het was. Onverstoorbaar beantwoordde ze de berichten. Pas toen de telefoon ging en ik haar vanuit de caravan "Bedankt", ,,niks" en ,,hij heeft me nog niet eens gefeliciteerd" hoorde zeggen, realiseerde ik mij wat er aan de hand was. In allerijl ben ik op mijn fiets gesprongen en ben ik naar de eerste de beste bakker gereden, daar moest ik verdorie nog een heuvel voor op ook, voor een taart en nam ik uit een souvenirwinkel een zonnebril voor haar mee. Had ik toch nog iets. Ze nam het mij niet kwalijk, maar toch wordt het me nog regelmatig plagerig nagedragen. Sindsdien staat haar verjaardag in mijn geheugen gegrift. Nochtans kreeg ik het gistermiddag aardig benauwd toen ik van mijn werk terug naar huis liep. ,,Gefeliciteerd eeh", riep een passerende fietser. En toen ik de straat inkwam verwelkomde een buurvrouw mij met de vraag "een jarige?". Ik lachte vriendelijk terug en zei niks, want ik wist van niks. In de voortuin aangekomen, zag ik dat er slingers voor het raam en in de woonkamer hingen. Slingers? Het zal toch niet weer hè. Maar ik kon echt niet bedenken voor wie. In de keuken zag ik dat er savooiekool opstond, niet bepaald een verjaardagsmaaltijd, maar pas toen ik de slingers goed bekeek, kon ik opgelucht ademhalen. Aan de slingers hingen plaatjes van Sint en Piet. Mijn dochter deed uiteindelijk het verlossende woord. ,,Mooi hè pap. Voor Sinterklaas, die is jarig!"
Sorteer reacties
