Ieder jaar worstelen we thuis weer met de vraag of we thuisblijven of niet.
Met thuisblijven bedoelen we dan: boeken we een camping aan onze eigen kust of zoeken we het verderop.De argumenten voor de eigen kust zullen u bekend zijn. Je hoeft niet uren in de auto te zitten, als er wat is ben je zo thuis en als het schoon weer is, zit je nergens zo goed als hier. Allemaal waar en vandaar dat ik hier graag naar het strand ga en vooral graag woon.
Maar één keer in het jaar wil ik er even helemaal uit zijn. Dan wil ik graag even in een totaal andere omgeving verblijven, met een grote kans op mooi weer en even geen bekenden om me heen. Vorig jaar bivakkeerden we bij vrienden op een camping hier aan de kust, maar daar kwam ik notabene mensen uit onze straat tegen. Aardige mensen, maar dat hoeft voor mij niet.
En dus zijn we inmiddels gearriveerd op een camping, ergens tussen Bordeaux en Biarritz. We hebben er twee dagen over gedaan, maar dan heb je ook wat. Mooie stranden, het grootste bos van Europa, mooi weer en naast ons Fransen en Nederlanders uit Didam. Even helemaal weg zou je zeggen. Zou je zeggen.
Zit ik aan het zwembad, hoor ik ineens een bekend dialect: "Het behint toch wèh een bitje te betrekken oh", hoor ik een vrouw tegen haar man zeggen. "Ik dienk dat zo een buitje haat doen", hoor ik hem antwoorden. Ik kan mij niet bedwingen en kijk naast me en op dat moment kijkt ook de man net om. Even is het stil, maar die stilte doorbreekt hij. "Ik a je zien lopen, jie bent toch wèh een broertje van Jan Arte?" "Ja" antwoord ik. "Own daar werk ik meeh ee, ik kom uut Sluuskille, weet je! Na deze ontmoeting groeten we elkaar hartelijk op de paden van de camping. Voor mij geen bonjour, ola of hello, nee, een paar keer per dag gewoon 'Heui'. Zit ik verdikkeme twee dagen in een auto, betaal ik een kapitaal voor twee weken in een caravan op een camping, heb ik nog geen vakantiegevoel.
Sorteer reacties
