Een opmerkelijke krantenkop vond ik het donderdag: 'Zeeuwse kerken denken na over energiebronnen van de toekomst'. Het is altijd goed dat er nagedacht wordt natuurlijk, maar bij mij schoot het 'schoenmaker blijf je leest' door mijn gedachten.
Het lijkt in eerste instantie een onderwerp dat weinig met religie te maken heeft en snel een politieke lading krijgt. En aan politiek doen de kerken toch over het algemeen niet. Nochtans houden de kerken er op 27 oktober zelfs een bijeenkomst over in de Hoogte in Goes. In een toelichting liet voorzitter Ton de Nooij van het Zeeuws Sociaal Ethisch Beraad weten dat in het verleden ferme standpunten zijn ingenomen door de kerken, maar dat ze nu eigenlijk helemaal geen standpunt hebben over duurzame energie en kernenergie. Ik had meteen te doen met de dominees van tegenwoordig. De studie is al zwaar, het vak lijkt me lastig en dan moet je ook nog eens verstand hebben van energie.Bovendien, hoe haal je nu uit christelijke beginselen een standpunt over energie? Dat lijkt me niet eenvoudig. Zover ik weet staat er in de bijbel niets over CO2-uitstoot.
En als er straks een standpunt over bijvoorbeeld kernenergie is hoe breng je het dan in de praktijk. Komt er naast de tien geboden nog een gebod: Gij zult geen uranium splitsen? Hoe moet dat dan als je gelovig bent en in de kerncentrale in Borssele werkt? Ben je dan een afvallige? Mag je straks nog wel in een Hummer de zondagmis bezoeken of word je dan al bij aankomst op de parking verstoten? Gaan mensen straks biechten, omdat ze nog gloeilampen hebben? Zien we straks kerken met daken vol zonnepanelen? Draait er een windmolen in plaats van een haan op de torenspits?
U merkt het, die krantenkop roept bij mij nog al wat vragen op. Maar de vraag die mij het meest bezighoudt heeft betrekking op mensen die het licht hebben gezien. Dat licht, is dat dan op basis van duurzame energie?
