Nog een paar weken werken en dan is het vakantie. Ik heb er zin, vooral omdat ik dan eens drie weken aan een stuk met mijn gezin kan optrekken.
Dat wordt genieten, temeer omdat dochter Lieve in een mooie fase van haar leven zit. Ze is nu ongeveer tweeënhalf. Dat betekent dat ze volop begint te praten en dat levert prachtige zinnen op. Ze kan zo in die reclame van KPN, waarin charmezanger Fons de Nederlandse taal niet helemaal correct bezigt en gebruik maakt van de dubbele ontkenning. Dat doet Lieve ook: ,,ik wil nie slapen nie", horen we iedere avond. Verder probeert ze te tellen, maar haar oudere zus is het bij het verstoppertje spelen niet helemaal eens met de wijze waarop ze dat doet: 1,4,5,8. Die ontwikkeling die ze doormaakt zorgt er ook voor dat haar oortjes zich spitsen bij gesprekken tussen ons. Dat gebeurde deze week toen mijn vrouw werd gebeld door een vriendin die net bevallen was: "Gefeliciteerd", hoorde ik mijn vrouw zeggen, terwijl Lieve naast me zat. "Een jongen, wat leuk", vervolgde ze. "Wat zeg je Ton? Of heet-ie Tom? Of Ton. Is het met een driepoot of met een tweepoot? Oh met een driepoot, Tom dus. Wat een leuke naam. We komen van de week even kijken. Ik zal Lieve ook meenemen, die vindt dat vast leuk, zo'n
baby'tje."
Maar Lieve was niet mee te krijgen op kraamvisite: ,,Ik wil nie mee nie", was haar stellige reactie. "Ik vind eng." Mijn vrouw probeerde haar op allerlei manieren gerust te stellen. "Dat is toch niet eng, zo'n baby'tje. Jij bent ook zo geweest en je zusje is eigenlijk ook nog maar een baby'tje." Met veel pijn en moeite en een pedagogisch niet verantwoorde belofte ging ze overstag. Schoorvoetend ging ze bij de kersverse ouders de gang door, maar zodra ze Tom gezien had, was ze helemaal om. Niet meer weg te slaan bij hem. "Zie je wel" , zei mijn vrouw, "dat is toch helemaal niet eng."
"Is nie eng nie", antwoordde ze. "Heeft twee poten."
