Laat mij maar een beetje muziek maken, dat is mijn uitlaatklep. Bijna al die hobby's zorgen thuis wel eens voor frictie. 'Hij is weer bluven plakken in de kantine' is een veelgehoorde klacht, maar ook: 'hij zit alleen maar achter z'n computer' en zet de televisie aan voor een programma als 'help, mijn man is klusser' en u weet wat vrouwen doormaken. Mijn hobby leverde tot nu toe nooit problemen op. Ik hou me er dan ook gedoceerd mee bezig. Er gaat weliswaar geen dag voorbij dat ik niet even op een gitaar zit te pielen, maar ik ben niet ieder weekend op pad voor optredens of repetities. Nee, ik ben alleen eind van het jaar de hort op voor een rondje langs de theaters van Oostburg, Goes, Middelburg en Terneuzen. Dit jaar voor een kerstshow. De voorbereidingen schieten al aardig op en op dit moment leg ik de laatste hand aan de liedjes. Dit heeft tot gevolg dat serenades als 'Het is weer Kerstmis in Zeeland', 'Het zien de donkere dagen' en 'Vlokken sneeuw dwarrelen over de Schelde' door de kamer schallen. En daar had mevrouw Harte toch wel wat moeite mee. "Pff", verzuchtte ze zondagmiddag. "Moet dat noe, de mussen vallen van het dek en jie zingt over sneeuwvlokjes. Dit ga je me nie aan doen op vakantie, ik wil daar in Zuid-Frankrijk wel een zomergevoel. Je laat je gitaar mao thuus van het jaor."
Ik heb haar gerustgesteld. Ik zal mijn gitaar niet meenemen. Maar om me nu bijna drie weken niet met muziek bezig te houden, dat gaat me dan ook weer te ver. Ik heb daarom gisteren een viool gekocht om mee te nemen. Niet dat ik daar op kan spelen. Juist daarom, dan mag ik volgend jaar vast m'n gitaar weer mee.
