Mijn beste vriend en ik besloten vorige week dat het tijd werd dat we weer eens in beweging kwamen.
Tijdens de verjaardag van zijn jongste zoon haalden we herinneringen op aan vroeger en wij sloegen ons op de borst vanwege onze sportiviteit tijdens de kinder- en puberjaren. Was het Roland-Garros, dan tennisten we, was het WK-voetbal, dan voetbalden we en was het Tour de France, dan fietsten we. Van deze sportiviteit is helaas niets meer over. Mede vanwege steeds meer opspelend buikvet besloten we hier verandering in te brengen. Wij zijn daarom vorige week lid geworden van de plaatselijke Tennis Club Animo. Het zorgde wel voor enige roering op de verjaardag, want bij TC Animo schijnt nog al eens een mixt dubbel uit de hand te lopen, als u begrijpt wat ik bedoel. Wij stelden onze vrouwen gerust. Jullie weten toch hoe we zijn, wij doen dat niet. Het gebeurt overal: in de kroeg, bij de voetbal, op de werkvloer en dus ook wel eens bij een tennisclub, maar daar zeker niet vaker dan elders. Afgelopen woensdag konden wij onze pasjes ophalen en zetten wij onze eerste schreden op het gravel. Naast ons op baan 8 geen frivole dames in Bavaria-jurkjes met uitdagende blikken, maar vier keurige oudere dames die, tot ons eigen afgrijzen, de bal wel meer dan drie keer over het net kregen. Na een slopende drie kwartier werden wij 'afgehangen', zoals dat in tennisjargon heet, door al even keurige dames die ons met een vriendelijke praatje aflosten. "Wat een zinloos geouwehoer op die verjaardag hè", zeiden we nog tegen elkaar.
Moe maar voldaan ploften wij neer op het terras en deden ons tegoed aan een sportdrank. "Of wij van Animo al een rekening voor de contributie hadden gehad" , vroeg een lid van de vereniging. ,,Dat hoef je hier niet te betalen", riep een ander met verbolgen stem. "Hier betaal je animotatie!" ,,Net gescheiden", zei het lid, ,,zijn vrouw is er vandoor met haar dubbelpartner."
