Ik heb het niet zo op muziekwedstrijden. Hoe kan je nu zeggen wat het beste liedje is? Dat is vooral een kwestie van smaak. Muziek is immers geen sport. Als je een wedstrijd met muziek wilt organiseren doe dan gitaarwerpen of pianoheffen, dan kan vastgesteld worden wie de beste is, maar niet met een liedje.
Dat gevoel heb ik na de voorronde van het Eurovisie-songfestival weer
bevestigd gekregen. Als er dan toch een wedstrijd wordt gehouden dan mag je
toch verwachten dat in ieder geval degene die vals zingen als eerste
afvallen. Bij het songfestival echter niet. En dus staat onze Sieneke
vanavond niet in de finale in Oslo. Jammer, te meer omdat ik het prachtig
had gevonden dat de schrijver van haar lied Vader Abraham met een
finaleplaats zijn gram had kunnen halen. Ik heb de kritiek op de Tros om hem
te vragen als schrijver van het lied voor het songfestival nooit begrepen.
Als er namelijk één iemand in Nederland hits kan schrijven die tot ver over
de grens vertaald worden dan is hij het wel. Ook Sha-la-lie vond ik een leuk
nummer. Weliswaar niet al te ingewikkeld, maar wel origineel met zo'n
draaiorgel-jive erin en met een zangeres die in tegenstelling tot haar
concurrentes gelukkig niet in een galajurk en met wapperend haar de pasjes
maakte. Ze lachte ook zo lief. Nee, ik had een kater donderdagavond. We
waren nog wel in de winning- mood, want pas de voor tweede keer in 75 jaar
bereikte een Nederlander de finale van de prestigieuze Koningin
Elisabethwedstrijd en hij komt oorspronkelijk nog wel uit Goes: Hannes
Minnaar. Hij vertelde op de Belgische televisie dat hij een Sonate nr. 7 in
D van Beethoven en een uitvoering van Concerto no. 5 in F van de Franse
componist Saint-Saëns had gespeeld.
Tjonge, dat klinkt toch heel anders dan dat je vertelt dat je Sha-la-lie van
Vader Abraham heb gezongen. Ik steek er helemaal schril bij af. Hoe kan ik
nog serieus genomen worden als ik over mijn liedjes vertel. Joehoe in G, is
dat wat?
