Je kan geen krant openslaan of je leest wel over de Maya's en hun voorspelling dat op 21 december 2012 de wereld zal vergaan.
Ik dacht donderdag: die hebben een rekenfout gemaakt, het is vandaag al zover. Polders liepen onder water, zandzakken werden aangerukt, reddingsbrigades stonden paraat, dijken werden bewaakt. Thuis beukte de wind tegen de ramen, de dakpannen rammelden en de bomen naast ons kraakten. Tjonge, wat een weer was het. Ik wil dan altijd naar de zeedijk. Die gierende wind in je gezicht, de schuimkoppen, dat klotsende water tegen de dijk, prachtig vind ik het. Vooral ook om die schepen heen en weer te zien dansen op de golven. Dan zie ik noeste zeelui voor me die over het dek lopen alsof er niets aan hand is. Diep van binnen zou ik dat eigenlijk ook wel willen, maar zo'n held ben ik niet. Dat weet ik sinds ik ooit eens twee uur heb vastgezeten op het veer van Breskens naar Vlissingen, omdat het water te hoog stond en het stormde. Het was lang voordat de tunnel er lag, het was op dat oude bootje waarop je nog losstaande stoelen had staan. Die schoven van de ene naar de andere kant. Er waren kinderen die maar niet ophielden met huilen en ik zag mensen kotsend over de reling hangen.
Er wordt wel eens met weemoed over de boot gepraat, maar dat soort dingen vergeten we. Op dat moment hoorde je niemand over een broodje kroket en bestelde er niemand een bak erwtensoep. Ook ik niet, ik was al blij dat ik mijn ontbijt binnenhield en trek had ik al helemaal niet. Dat had niet alleen met de deining van de zee te maken, maar ook met de spanning. Helemaal gerust was ik er namelijk niet op. En ik niet alleen. Naast me deed een man zelfs een schietgebedje, omdat hij dacht dat de dag des oordeels was gekomen. Hij maakte een rekenfoutje, want een half uur later stapten we veilig van boord. Het was geen Maya overigens, want hij kwam zeker niet uit Midden-Amerika. Of er moeten Maya's met een Zeeuws accent zijn.
Sorteer reacties
