Als kind was ik helemaal bezeten van voetbal. Ik speelde bij de plaatselijke VV en mijn kamer hing vol met posters van allerlei spelers, waartussen alleen Elvis de vreemde eend in de bijt was.
Ik ging er helemaal in op. En dat leidde soms tot grote teleurstellingen. Zoals op een donderdagochtend in 1983. De avond ervoor had ik de eerste helft van Spanje tegen Malta mogen zien. Spanje moest met elf doelpunten verschil winnen om ten koste van Nederland naar het EK in Frankrijk te mogen. Aan de rust was het slechts 3-1 voor Spanje. Ik kon rustig gaan slapen zei mijn stiefvader. Dat redden ze nooit meer. De andere ochtend kwam de ontluistering. Spanje had toch nog negen doelpunten weten te maken. Twee jaar later was de teleurstelling nog groter. Nederland stond met 2-0 voor tegen België en dat was genoeg voor plaatsing voor het WK in Mexico. Totdat
Georges Grün vijf minuten voor tijd de 2-1 binnenkopte, met als gevolg dat België doorging. Huilend en stampvoetend ben ik naar bed gegaan. Ontroostbaar was ik, zo erg dat mijn moeder geen raad met me wist. De kopbal van Grün zie ik nu nog voor me.
Woensdagavond ging ik er eens goed voor zitten. Ajax kon zich voor het eerst sinds jaren weer plaatsen voor de volgende ronde van de Champions League. Zelfs bij verlies was de kans groot dat Ajax toch doorging, omdat het doelsaldo veel hoger was dan dat van Olympique Lyon.
Maar dan wint Lyon met 7-1 van Dinamo Zagreb. Heeft u het gezien? De duikelingen van de keeper, de knipoog van die speler. Sorry hoor, maar als je als voetbalclub de boel wil belazeren, stel dan voortaan acteurs op in plaats van voetballers, dan lijkt het misschien nog ergens op. Schandalig. Gelukkig is thuis geen kind huilend en boos de trap opgegaan. Mijn dochters waren juist in beste stemming. Megamindy had namelijk weer een boef gevangen en K3, K3 gaat nooit verloren. Dochters, heerlijk!
Sorteer reacties
