In Dordrecht verwelkomden we onze nieuwe nationale Sinterklaas. Eindelijk, geen dag te vroeg, als het aan mij ligt.
Nu zal het allemaal wel goed komen.
Want wat zien we wanneer we terugkijken op een kwart eeuw wanbeleid? Verloedering en normvervaging op alle fronten.
We lieten een bisschop van de Heilige Roomse Kerk – toch een organisatie die al eeuwen naam maakt als hardhandige opvoeder - neerzetten door een overjarig bloemenkind uit de Randstad. Een weke acteur met nog wekere opvattingen over opvoeding. Onder zijn regime werd de sanctie 'deportatie per juten zak' afgeschaft. Sinterklaas werd een maatje, een gelijke.
Het resultaat: geen respect, geen moraal. Het land gaat naar z'n grootje. Meer dan ooit roept het volk om strengere straffen.
Wie de importantie van de Sint voor het algeheel normbesef onderschat: kijk eens naar de Nederlandse gevangenissen. Daar zitten opvallend weinig mensen die als kind voor het slapengaan een liedje voor de goedheiligman zongen.
Wat ons land nodig heeft, is een Sinterklaas met gevoel voor wat er in de borrelende onderbuik van de natie leeft aan onvrede.
Maar wat voor type speelt de rol van Sinterklaas nu? Op wie hebben we nu alle hoop gevestigd? We kennen hem wel als half debiele Kees Flodder, maar verder?
Wat zegt Wikipedia over hem? Hij kreeg zijn erebaantje op voorspraak van zijn voorganger. (Zo gaat dat in acteurskringen.)
Geboren in Den Haag, op zijn zevende verhuisd naar Twello, waar zijn ouders (beiden beeldend kunstenaars) hem dagelijks naar Zutphen reden (ik vermoed op een roze geschilderde bakfiets) om hem de wondere wereld van de vrije zelfexpressie te laten bijbrengen op de Vrije School.
Ojee.


Sorteer reacties











