Of ik nog naar de Kuifje-film ga? Ik weet het echt niet, ik twijfel.
Mijn zoon zeurt me al weken aan mijn hoofd. Hij vindt dat ik m óet. Ik heb immers alle boeken van Kuifje en ik lees ze nog steeds met regelmaat. Ik geef het grif toe. Ik ben een vreselijke Kuifje-snob. In de boekenkast op de slaapkamer staat een serie Kuifjes waar mijn zoon met zijn vieze, plakkerige kinderhandjes in mag lezen. In de boekenkast beneden staat veilig op de bovenste plank, twee meter boven zijn bereik, een serie originele uitgaven van Kuifje. Van deze boeken moet hij afblijven. Dat weet hij.
In mijn originele versie van de Zeven Kristallen Bollen, zoeken Kuifje en Haddock nog in de haven van Vlissingen naar een spoor van de ontvoerde professor Zonnebloem. Het is bij mijn weten de enige Nederlandse stad die Kuifje bezoekt.
Maar weinigen weten dit en nog minder Kuifje-fans hebben deze editie. U begrijpt dat ik er erg zuinig op ben.
Ik bedoel maar een beeld te schetsen: Kuifje is heilig en wee degene die hem niet respecteert.
Kuifje en ik, we hebben een band. We zijn allebei journalist.
Althans, dat dacht ik. Nu zie ik ineens mensen de film-Kuifje omschrijven als een detective.
,,U zei?''
,,Kuifje de detective?''
Tuurlijk niet. Kuifje is reporter en geen discussie daarover.
Hij heeft weliswaar een veel soepeler baas dan ik. Want zien we Kuifje ooit op een redactie? Zien we hem bellen met een nerveuze chef?
Nee, hij komt een of twee keer in de boeken voor met een notitieblok in zijn handen. Maar hij is wel degelijk, net als collega-striphelden Superman (verslaggever) en Spiderman (persfotograaf), een broeder van de pers.
En wie daaraan morrelt, die stuur ik zonder pardon de journalistenvakbond op zijn dak.
Stelletje basji-bozoeks, ectoplasma's, kanaken, Anakoloeten, Visigoten, Balkan-horken!
