Het is dierendag. De avond ervoor is het laat geworden en ik kan wat langer in bed blijven liggen.
Vrouw en zoon zijn zojuist naar werk en school vertrokken. Ik draai me om, dommel verder en droom iets vaags over mijn vrouw die met een aangereden konijn in een vuilniszak de slaapkamer binnenkomt. Als ik een klein uur later slaapdronken de badkamer binnenslenter zie ik dat het geen droom was. Vrouwlief - attent als altijd - heeft onthouden dat ik op zoek was naar een piepklein stukje bont voor een knutselklusje. Een kersvers aangereden wild konijn ligt in een vuilniszaak in de wasbak. Logische plek, de badkamer. Ze verwacht dat haar man er in zijn eerste vil-experiment een bloederig zootje van gaat maken.
Wat een smaakvol getimede geste: op Dierendag, die dit jaar valt in de Week van de Smaak en de Week van de Vegetariër.
Misschien ongepast maar heel begrijpelijk. Per slot van rekening deelt zij met mij een huis dat veel weg heeft van een arsenaal. Aan de muren zwaarden, naast de schouw een stel handbogen, overal slingeren pijlen en boven ligt nog een roedel zakmessen, dolken en bajonetten. Vaker dan eens heb ik me laten ontvallen dat ik ooit met de handboog zou willen jagen. Niet gek dat zij dus denkt dat ik eerst wil oefenen door een lief konijntje van zijn zachte jasje te ontdoen.
Een echte vent moet kunnen jagen en zijn gezin van vers vlees kunnen voorzien. Dat vind ik.
Liever zelfgeschoten vlees dan laf, anoniem, smakeloos vlees uit de kiloknallersupermarkt.
Ik zoek een vlijmscherp zakmes en loop met de vuilniszak de tuin in. Dit is toch wel het mínste wat ik moet durven, vind ik zelf.
In de zak een roerloos stukje bont. Alleen een beetje bloed bij zijn bek.
Ik slik.
Misschien hoef ik helemaal niet per se een stukje bont te hebben. Vilt is ook prima.
Sorteer reacties
