Hoe zou de moeder van Karla Peijs gereageerd hebben toen ze hoorde hoe de nieuwe vlam van haar dochter heette? ,,Hoe hittie? Platschorre?! Mar meske, wés dé nauw vur unne noam?'' Misschien ligt het voor échte Zeeuwen anders.
Misschien kijk je er niet meer van op wanneer je trots kunt bogen op een zuiver Zeeuwse bloedlijn van honderden jaren. Maar ik woon hier pas een dikke veertien jaar en ik verwonder me nog steeds over sommige Zeeuwse achternamen. Soms denk ik dat ik tussen de Hobbits woon. De kleine mannetjes uit Lord of the Rings. Ze heten Mallekoote, Steketee, Koppejan en Kleinepier.
Het heeft wel degelijk zijn charme. Wanneer ik na een verblijf buiten de provincie weer een bus van aannemersbedrijf Sondervan en Eenenaam zie voorbij rijden, dan weet ik dat ik weer thuis ben.
Een goede naam in de wereld van de aannemerij, maar of het werkt in de liefde?
Gisteren was het Valentijnsdag. Heimelijk verliefden sturen kaartjes, bloemen of chocolaatjes.
Ontluikende liefde.
Hoeveel potentiële relaties, hoeveel vakantieliefdes zouden er niet in de knop gebroken zijn nadat de barjongen uit Cadzand-Bad aan zijn lief uit Maastricht opbiechtte dat hij Slappendel van achteren heette?
Slechts een paar weken duurde hun relatie maar zij wist zeker dat deze jongen de ware was. Ze wist ook zeker dat ze hem na de zwoele zomer wilde blijven zien.
Ze zag haar toekomst al in Zeeland. Een mooi klein huisje niet ver van de kust. En kinderen. Natuurlijk. Van die zongebruinde kinderen die een zomer lang hutten bouwen in de duinen.
Ze lag op het strand en droomde weg. Maar ja, dan zou ze wel Sheila Slappendel heten.
Sheila vertrok weer naar Maastricht.
Barjongen Slappendel hoorde nooit meer van haar.
Nee, dan Karla en haar Rinus Platschorre. Dat is pas échte liefde.
Sorteer reacties
