Mijn zoon heeft onlangs vijf seizoenen van The A-Team cadeau gekregen.
Hij is er net zo gek op als ik was. Het zal mijn zoon ook wel opgevallen zijn: iedere aflevering is hetzelfde. Arm dorpje of bedrijfje wordt onderdrukt en uitgebuit door lokale boevenbende. Elke keer raken ze opgesloten in een schuur waar ze een bizarre tank in elkaar knutselen waarmee ze al bloemkolen-schietend de schurken verslaan.
Juist die herhaling maakt The A-Team verslavend. Je weet precies wat er komen gaat en tóch wil je het zien.
Ik heb zo mijn eigen verslaving.
Als ik in de keuken eten maak staat steevast de radio aan. Tussen half zes en zes: Omroep Zeeland met Zegt u het Maar. Luisteraars kunnen reageren op het nieuws. Het is een klein clubje van vaste bellers. Het zijn bekenden van me geworden. Nog vóór die ene Vlissinger een woord heeft gesproken, duik ik naar de volumeknop van de radio. Ik ken hem inmiddels: de Vlissingse brulboei. Maakt niet uit waarover, de man is áltijd boos. Ik stel me al aardappels schillend voor hoe het er bij die man aan toe gaat op dit moment. Probeert zijn vrouw hem nu te sussen? Of is het voor haar inmiddels een vertrouwd beeld rond etenstijd? Zij in de keuken, terwijl haar man in de woonkamer Zeeland via de radio toeschreeuwt?
Er zijn weinig bellers. De presentator zet het wachtmuziekje op in afwachting van nieuwe reacties. In mijn keuken klinkt het bekende deuntje. Softpornomuziek.
Het muziekje wordt weer weggedraaid. We hebben een beller. Weer een bekende naam.
De man uit Axel belt haast iedere dag. "Goeienamiddag Elias", begint hij. "Nee, het is Marius", wordt hij gecorrigeerd. De Axelaar wil de presentator persoonlijk begroeten maar meestal gokt hij fout. Net als altijd heeft hij weer niks te melden, maar ik ben blij dat ik zijn vriendelijke, zangerige stem weer heb gehoord.
Mijn verslaving, niet ongezond.
Sorteer reacties
