Ik open de krant: 'Kou geselt Europa'. Ik open de gordijnen.
Ik zie niks.Geen spoor van de beloofde horrorwinter. Een laf wit laagje op het dak van de schuur.
Da's alles.
Een tijdje terug had ik mijn moeder aan de telefoon. We spraken over het weer. Ik zei haar dat ik niet geloofde in de zogenaamde horrorwinter. Kon ook niet, doceerde ik haar. Weersvoorspellingen op zo'n lange termijn zijn grote onzin en hadden de krant niet mogen halen.
Ze waarschuwde me dat het nog best wel eens een échte winter kon gaan worden. Ze komt met voorbeelden uit de jaren vijftig en zestig, vertelt dat ze haar fiets over de straat moest slepen, zo glad was het.
En dat allemaal in februari.
,,Nee, geloof me jongen, de winter is nog lang niet voorbij.''
Maar ja, zij woont een eind landinwaarts en ik woon aan zee.
Bij ons wordt het nu eenmaal niet echt bitter koud in de winter. Of drukkend heet in de zomer.
Het is iedere winter hetzelfde liedje. Als het in Vlissingen net een héél klein beetje vriest, krijg ik foto's van mijn familieleden dieper landinwaarts waarop ze zielsgelukkig aan het schaatsen zijn op een hardbevroren ven.
,,Ligt er bij jullie ook zo'n pak sneeuw?'' Onze Limburgse vriend aan de telefoon. Triomf klinkt in zijn stem, want hij weet wat mijn antwoord is.
,,Nee, er is hier niks gevallen'', geef ik schoorvoetend toe. Ik schaam me een beetje.
Steeds weer wanneer het winterweer het nieuws bepaalt, begint het grote opbieden. Wie zich de laagste temperaturen kan herinneren, is de grootste held.
En ik verlies altijd.
Behalve als het stormt.
Bij mijn moeder op bezoek. Zij vindt dat het hard waait. Vast en zeker een storm.
,,Welnee mam. Da's geen storm. Dat noemen wij in Vlissingen een briesje. Meer niet.''
Amateur.
