Laura's reis zit er bijna op. Nog even en de droom die ze haar jonge leven lang koesterde komt uit.
Ze is het jongste meisje dat ooit solo rond de wereld zeilde. Ik kan er maar één ding op zeggen, in de taal die Laura het beste begrijpt: boeien..!Nederland hoeft helemaal niet trots te zijn op Laura's prestatie. Wanneer het zeilavontuur achter de rug is, zal ze - zo heeft ze aangekondigd - Nederland links laten liggen. Op haar boot wappert niet langer de Nederlandse of Zeeuwse vlag, maar de Nieuw-Zeelandse. Of Nieuw-Zeeuwse, zo u wilt.
Laura is Nederland al lang ontgroeid. Volgens haar advocaat is Laura nog bezig een heleboel dingen te verwerken die ze in het kleinburgerlijke Nederland voor haar kiezen kreeg.
Nederland, het kneuterige, aangeharkte landje dat volgens pappa en dochter Dekker zich maar bezig bleef houden met ambtelijke regeltjes en niet keek naar het grotere belang: het breken van een record.
Nou en?!
Ik heb het in de hele juridische carrousel nog niemand horen zeggen: hoe onbelangrijk het breken van het record van jongste solozeilend meisje eigenlijk is.
Hoewel Laura in haar boot braaf zou doorstuderen, kwam er niet veel van. En dat moeten die klerken in Nederland ook maar begrijpen: je kunt nu eenmaal niet wereldzeeën bevaren en tegelijk je Franse woordjes oefenen. Een brief van de bezorgde Goese wethouder werd door de al evenzeer puberende vader genegeerd.
En hoewel het nu allemaal lijkt alsof ik geen begrip heb voor vader en dochter Dekker: toch wel.
Tien jaar geleden sleepten we tijdens een vakantie in Istanboel een puberend meisje voort.
Aya Sofya bekijken? 'Geen zin'.
Naar het paleis van de Sultan? 'Meuh'. Slofslof.
Als zij tóen aan de Bosporus het idee had opgedaan om solo de wereld rond te varen, zou ook ik haar daarin van harte ondersteund hebben.
