De Boekenweek begint altijd op woensdag. Aangezien ik van lezen hou, zit ik één dag per jaar nooit om een onderwerp voor mijn column verlegen.
Het thema is dit keer geschreven levens. Laat ik nou net begonnen zijn aan onderzoek voor een biografie van de popgroep Bløf. Dat treft, zou je zeggen, maar eigenlijk dient dit hoekje niet te worden misbruikt voor privéprojecten. Maar het duurt nog zeker een jaar voor mijn boek te koop is. In de tussentijd houd ik een weblog bij voor de PZC, dus mocht de hoofdredactie me er op aanspreken, dan lul ik me daar wel uit.Want ik kan het niet helpen. Niks van wat ik over de Boekenweek verneem, kan ik los zien van de biografie die ik wil schrijven. 'Biografen lijden aan volledigheidsdwang en dus zijn biografieën te dik', lees ik bijvoorbeeld in NRC Handelsblad. Er wordt gepleit voor een Centraal Bureau voor de Biografie dat iedere biograaf in spe een vergunning en een paginaquotum moet toewijzen. 'Hoe dik zou een Bløfbiografie mogen zijn?', denk ik dan. Dikker dan de Donald Duck, zeg ik maar vast tegen de Bløfhaters. Het wordt sowieso geen stripverhaal, voeg ik daar aan toe, al lees ik in de boekenbijlage van de Volkskrant dat getekende biografieën van popbands in zijn. Een Bløfbijbel wordt het ook niet. In Vrij Nederland las ik met instemming hoe de biografie van Willem Elsschot werd beschreven: 'niet krankzinnig dik, up-tempo geschreven, zakelijk, de feiten spreken voor zich en de biograaf heeft zich beperkt tot anekdotes die ertoe doen.'
Als mij dat eens zou lukken...
Ziet u nu hoe ik er aan toe ben? En dan heb ik het nog niet eens gehad over het risico dat elke biograaf loopt: dat je ruzie krijgt met je eigen onderwerp. Zucht.
Laat ik ter inspiratie vandaag maar eens een boek gaan kopen. Ik kan nog niet kiezen uit de aanbiedingen. Die Elsschotbiografie? Het nieuwe boek van Bart Chabot over Herman Brood? Of deze, van Dik van der Meulen en Monica Soeting: Hoe schrijf ik een biografie?
