De vakantie loopt ten einde. Volgende week moeten de kinderen weer naar school.
Wie nog niet thuis is, kan elk ogenblik aan de terugreis gaan beginnen. Daarna is het de koffer uitpakken en aan het werk.Vroeger was het thuiskomen een gebeurtenis op zich. Voor het eerst in weken konden de kinderen weer televisie kijken. Eindelijk hun vriendjes opzoeken. Tegenwoordig zullen de meesten het verschil niet merken. Tijdens de terugweg hebben ze twaalf uur lang film gekeken, op een dvd-scherm aan de rugleuning van de autostoelen. Niks geen nummerborden tellen, of dierennamen verzinnen. En alsjeblieft geen liedjes zingen, want ze luisteren naar hun i-Pod. Met hun vrienden zijn ze gewoon door blijven msn-en en sms-en.
Het is ook niet nodig boeken terug te brengen naar de bibliotheek. Die zijn gedownload op de i-Pad. Handig dingetje. Hoef je die loodzware boeken van Stieg Larsson niet mee te slepen. En op de camping heeft niemand in de gaten dat je die waardeloze thrillers zit te lezen.
De foto's hoeven ook niet meer weggebracht. De buren hebben ze allang gezien. Het uitzicht van de Tourmalet is meteen rondgetwitterd, en de video die je vrouw van de beklimming heeft gemaakt, stond 's avonds al op YouTube. De rest van de vakantiefoto's is meteen op Flickr geplaatst. Waarvoor is anders die laptop meegenomen? Oké, ook om elke dag even de mailbox op te schonen natuurlijk, die van thuis en die van het werk. Dat is anders zo'n karwei als je terug bent. Net als de kranten doorwerken. Helemaal niet meer nodig. 's Morgens bij het stokbrood even langs de websites van de PZC, de Volkskrant, NRC, de Telegraaf en GeenStijl gesurfd, 's avonds tijdens de barbecue nog een keer. Nee, die stapel papier bevat alleen maar oud nieuws.
Behalve de onderbroeken moeten eigenlijk alleen maar twaalf opladers worden opgeruimd.
Komt dit u bekend voor? Dan moet u nodig écht op vakantie.
