Ik ben gisteravond naar de musical geweest waarmee mijn jongste zoon en zijn klasgenoten afscheid hebben genomen van de basisschool. Vandaag is de laatste schooldag.
Het zal wel beroepsdeformatie zijn dat ik tijdens de voorstelling voortdurend
koppelingen legde met de actualiteit. De musical ging over de
kauwgumgangsters. Ze kopen alle kauwgum op om die vervolgens duur te kunnen
verkopen. Beetje onwaarschijnlijk, dacht ik wanneer ik werd bijgepraat over
de repetities. Tot ik gisteren in de krant las over de chocoladegangsters.
Het Britse hedgefonds Armajaro heeft op de Londense termijnmarkt 241.000 ton
cacaobonen gekocht, goed voor de productie van 5,3 miljard chocoladerepen.
Het vermoeden is dat eigenaar Anthony Ward, bijgenaamd mister Choc Finger,
zijn cacaovoorraad het komende jaar stukje bij beetje tegen woekerwinsten
wil verkopen. Nu maar hopen dat er in werkelijkheid ook een rechercheur
Sylvester bestaat (u begrijpt: de glansrol van mijn zoon) die deze onverlaat
weet in te rekenen.
Een tijdperk eindigt. Vanaf morgen heb ik geen kind meer op de basisschool.
Daarmee is het grote loslaten begonnen, mijmerde ik terwijl de laatste
ouders kort voor aanvang van de musical nog een plaatsje zochten in de volle
aula. Ik dacht aan mijn oudste zoon, naast me. Hij begint me boven het hoofd
te groeien. Hij gaat soms al later naar bed dan mijn vrouw en ik. Hoe vaak
zou hij nog meegaan op vakantie? Veertien is-ie. Net zo oud als Laura
Dekker, realiseerde ik me, het zeilmeisje dat tegenwoordig in Brouwershaven
woont. Ze wil solo rond de wereld varen, maar ze staat onder toezicht van
Bureau Jeugdzorg. Gisteren diende haar zaak voor de rechtbank in Middelburg.
Mocht die de ondertoezichtstelling opheffen, dan vaart ze meteen uit, want
ze wil de jongste wereldomzeiler ooit worden.
Wat als ik haar vader was? Ik zou het verbieden. "Pubers die alleen rond
de wereld zeilen? Doe 's normaal. Je leven is geen musical."
