Bassist Jan Verweij, gitarist Joop Seluta en pianist Leen Zietse. foto Britannia
Pianist Leen Zietse, bassist Jan Verweij en gitarist Joop Seluta. foto Britannia
1/2
Een avondje Brit was niet compleet zonder muziek. Live muziek, welteverstaan. Dat begon al in de tijd dat het nog Hotel des Bains heette. De veerende danschvloer, waar het hotel later zo beroemd om werd, was perfect voor grote ballroom-avonden die in de jaren twintig en dertig populair werden.
In de herinnering van mevrouw D'Huy-Huisse (96) uit Middelburg kon je er heerlijk op dansen. "Je veerde als het ware een ritme in, en dansen ging zo gemakkelijk. En je voeten werden tenminste niet zo moe." Voor muziek zorgde indertijd The Jolly Britanneders, waar haar verloofde als pianist ook deel van uitmaakte. Het dansorkest met ongeveer vijftien leden, een combinatie van een Vlissingse formatie en de Funny Band uit Middelburg, trad eens per maand op. Niet zelden werd de muziek door de AVRO uitgezonden via de radio.
Sinds de nieuwbouw, na de verwoestende oorlog, was huispianist Leen Zietse niet meer van het podium weg te denken. Dertig jaar heeft hij de zalen opgeluisterd met rustige jazz en klassieke muziek. Hij zat er elke dag vanaf een uur of zes. Soms alleen, soms in een formatie. Met bijvoorbeeld Theo Phil (76) uit Oost-Souburg, de saxofonist van het stel. "Het voelde als een eer om voor Brit te worden gevraagd. En we hebben het ontzettend vaak mogen doen. De akoestiek was niet al te best, maar dat deerde niet. Het publiek was groot. Niet jong, maar ook niet oud. Soms zeiden ze: Theo, doe nog eens wat van Gershwin. Dan deed je dat. Je was altijd trots om in Brit te mogen spelen."
Phil noemt ook de namen van pianist Baby den Toonder en gitarist Joop Seluta, die volgens sommige lezers de bijnaam 'But' droeg. Deze artiesten leven alleen nog in de herinneringen van de vele bezoekers. Bassist en mondharmonicaspeler Jan Verweij is er nog wel. Hij gaat tegenwoordig door het leven als 'de Nederlandse Toots Thielemans' en woont in Maarssen. Zijn muzikale talent heeft hem overal ter wereld gebracht, maar Britannia blijft toch wel écht bijzonder. "Die kerstdiners, het diner dansant. Het thee dansant op zondagmiddag. Voor een jongeman van een jaar of twintig was dat prachtig om mee te maken. Het hotel had allure, de gasten werden verwend. En natuurlijk hoorde daar muziek bij. Sinatra, Dean Martin, Ella Fitzgerald, Nat King Cole, van dat soort. Maar ook hits van toen. En jazz, wat je nu lounge zou noemen. Leen was een rasartiest. Van hem heb ik geleerd hoe je een opbouw maakt en hij maakte akoestische schema's waar we wat mee konden. Er komen nog meer namen te boven. Tonny Wijnen, die drumde, en zijn broer Jan, die piano speelde. En Jan Net op de sax."
Brit had geen artiesteningang. "Je ging gewoon links richting de foyer, en dan naar boven. Vaak speelde je tot middernacht. Of na het kerstdiner voor de allerlaatste hotelgasten. Die dronken gewoon door, zij doken later zo hun bed in. Wij waren brave artiesten. Buitenissigheden, daar deden we niet aan. Maar fans, die hadden we natuurlijk wel! Ik weet nog wel dat de receptioniste helemaal gek was van die zang van mij. En misschien ook wel van mijzelf. Ria heette ze. 'Jan, speel nog eens Shadow of my smile', ging het dan. Na het optreden gingen we vaak nog even borrelen bij de Vic. En dan keurig naar huis."
Pianist Leen Zietse speelt tijdens een diner dansant - klik hier om te
luisteren
