foto Marcella Davidse
De clichés over Van der Valk zijn al minstens zo berucht als de hotelketen zelf: de appelmoes met de rode kers, varkenshaas, wiener schnitzel, roestvrijstalen bakjes en banana split.
Zeeuwen op leeftijd kennen het bedrijf voornamelijk van de Wouwse Tol: een echt schnitzelparadijs aan de A58, net voorbij Bergen op Zoom, of liever: vlak voor Zeeland, als je van vakantie terugkwam.Met gedachten aan de Wouwse Tol in je hoofd, valt je mond even open als je Hotel Van der Valk Middelburg binnenstapt. Je komt binnen via een meterslange oprit waar je als filmster met een limousine afgezet zou kunnen worden, de lounge is mega, met een gigantische toonbank, een reusachtige, kletterende waterpartij en een indrukwekkende moderne glazen gevel. En alles is uitgevoerd in internationaal hotel-bruingrijs, met een paar flinke natuurlijke accenten: grote bossen herfstbloemen en een tot iets abstracts gevlochten takkenbos boven de grote balie.
Deze Van der Valk wordt gerund door Martien van der Valk, horen we later: een zoon van de uitbater van de Wouwse Tol. "We willen de huiskamer van Zeeland worden", zal hij na het eten zeggen. Dat is dan wel een heel ruime huiskamer: in het restaurant zitten we aan een tafel met iets te hoge stoelen, waarop je niet met je voeten op de grond kan. Het is een grote zaal, met honderden zitplaatsen, maar we krijgen toch niet het gevoel dat we in een grote ruimte zitten. Aan het plafond hangt een indrukwekkende, sjieke kroonluchter; op de vloer ligt stijlvol tapijt; de tafels, met kunstleren stoelen eraan, zijn gedekt met linnen in naturelkleur. Het is allemaal bruin en donker: best gezellig eigenlijk. En het is nog vol ook: cursusmensen, een enkele zakenman - die ze hier handig allemaal samen maar een beetje apart aan een grote tafel zetten - en een gezin dat spelletjes doet na het eten.
De kaart staat vol met VanderValkklassiekers; we besluiten alle remmen los te gooien. En dan is het jammer als de beloofde balletjes niet in je tomatensoep zitten. De soep is verder prima: zo'n Hollandse iets gezoete tomatensoep. Met een scheutje room en wat basilicum erin. Mijn gezelschap eet carpaccio, het gerecht dat inmiddels verworden is tot wat de garnalencocktail in de jaren zeventig was. Heel even zien we de carpaccio aan voor een pizza: het is een waanzinnig groot bord vol met dun gesneden vlees bedekt met garnituur: gedroogde tomaten, geraspte kaas en een rolletje bladerdeeg op een groene berg.. ,,Die drie ons rucola had voor mij niet gehoeven", moppert mijn tafelgenote. Echt jammer is dat het vlees is bespoten met streepjes mayonaise, in plaats van de beloofde balsamico. Het brood dat we erbij krijgen is prima: vooraf van dat breekbrood dat ter plaatse is afgebakken en bij het voorgerecht driehoekjes toast van wit brood.
En inderdaad: mijn schnitzel - op Weense wijze - is het klapstuk: een stuk vlees van bijna dertig centimeter lang, compleet met een schijfje citroen en een ansjovisje. In Oostenrijk had ik ooit de perfecte Wiener Schnitzel: flinterdun en reuze knapperig. Sindsdien durf ik het gerecht eigenlijk niet meer te bestellen: de teleurstelling is gegarandeerd. De schnitzel van Van der Valk is toch lang niet de slechtste die ik in Nederland ooit at, al had het vlees platter geslagen moeten worden en had het korstje krokanter gekund. Het is vooral veel: dit is manneneten, stellen we vast. Ook de varkenshaas van mijn gezelschap schatten we op meer dan twee ons. Het vlees is gegratineerd met een plak brie en ligt in zware notenroomsaus met een handje walnoten. De witlof is tot onze spijt zoet gecarameliseerd. We krijgen er nog friet, gebakken aardappelen en broccoli met kaassaus bij. Het kan niet anders: we laten de helft van het hoofdgerecht staan; we moeten tenslotte ook nog toetjes proeven. De tiramisu met aardbeien bevalt niet zo: ,,Alsof ik slagroom eet in Frankrijk, zonder suiker", klinkt het. De coupe is gevuld met mascarpone, koekjes, aardbeien en drank: en dat wil samen niet echt een gerecht worden. Mijn meringue - eiwitschuim - is lekker, de bramen en de frambozen erbij zijn heerlijk, maar ook van het toetje moet ik de helft laten staan...
Hotel Van der Valk Middelburg, Paukenweg 3, 4337 WH Middelburg. 0118 44 25 25. Elke dag open van 12.00 tot 22.00 uur, vrijdag en zaterdag live-cooking, met een buffet. www.hotelmiddelburg.com Prijs-kwaliteit * * *
Klassiek Van der Valk eten: geen positieve of negatieve uitschieters. We betaalden iets meer dan tachtig euro voor twee personen.
Bediening * * *
Vriendelijk en efficiënt. We willen voortaan wel graag meteen een theezakje bij de thee.
Entourage * * *
Sjiek en met allure, maar écht gezellig wil het niet worden.
Conclusie: Restaurant dat ondanks verrassend uiterlijk alle Van der Valk-verwachtingen waar maakt.
