Ik heb de afgelopen weken met belangstelling het nieuws gevolgd over het spookhuis in Sas van Gent.
De verslaggeving van de PZC was zeer adequaat, maar de verhalen gaan nog meer leven als je op google de trefwoorden spookhuis sas van gent intypt. Dan verschijnt een reeks aan video's, die in eerste instantie vooral hilarisch zijn. Omwonenden vertellen hoe mobiele telefoons spontaan muziek afspeelden, hoe niet bestaande deuren keihard dichtsloegen en dat de nacht soms werd verscheurd door afgrijselijk gegil. Op foto's van spokenjagers zijn met rode viltstift onverklaarbare vlekken omcirkeld.
Het mooiste vond ik een video van de NOS waarin de verslaggeefster en een spokenjager 's nachts het huis bezoeken. Ze zeggen een meisje met vlechten te zien ronddwalen - op de video zie je niets - en de cameraman merkt op dat zijn beeld onscherp en weer scherp wordt in het ritme van een hartslag.
Gewoonlijk lach ik om zulke verhalen, maar vorige week gingen wij de sloop van het huis filmen. Eerst liep de computer waarop we de video wilden monteren om onverklaarbare redenen vast. Toen we die weer aan de praat kregen, speelde hij de filmbeelden spontaan op veel te hoge snelheid af. Nou wil ik best erkennen dat het videovak voor krantenjournalisten soms abracadabra is, maar dit was echt creepy.
De spoken waren boos, had onze verslaggeefster ter plekke al te horen gekregen. Zij waren niet de enigen. Johan Vlemmix, Brabants recreatieondernemer en carnavalsicoon, reageerde in de PZC-video met een welgemeende vloek. Net voor hij de financiering rond had, ging het huis dat hij had willen ombouwen tot een ghost hotel, tegen de vlakte.
Sinds ik dat filmpje zag, slaap ik slecht. Kwade Zeeuws-Vlaamse geestesverschijningen kan ik nog wel aan, maar het idee dat Vlemmix nu in Zeeland rondspookt op zoek naar een ander huis om tot geestig hotel om te toveren doet me de haren te berge rijzen.
Sorteer reacties
