In een van de vorige columns, schreef ik over een moeilijk te herstellen fout in een getatoeëerde tekst op een mannenlijf. Zoiets krijg je er moeilijk weer af. Soms zijn fouten onherstelbaar of ze blijven lang staan.
Ooit wilde ik een schitterende verjaardagskaart maken met gekalligrafeerde
letters. HARTELIJK GEFELICITEERD wilde ik schrijven en vooral van de H
maakte ik veel werk en die voorzag ik van plantaardige krullen en allerlei
kitscherige aanhangsels. Toen ik na veel moeite en concentratie de twee
woorden nog eens bekeek zag ik dat er niet HARTELIJK GEFELICITEERD stond,
maar HATELIJK GEFELICITEERD. Zo'n kaart kon je met goed fatsoen niet
gebruiken.
Vorige week liep ik met de kleinkinderen door een Vlissings park, vroeger een
begraafplaats. Op het gras kun je daar niet lopen of spelen, want dat wordt
steeds weer in beslag genomen door mensen met hun geliefkoosde
drollenwerpers. Er staan wel bordjes, maar dat helpt niet. De schommels
waren weggehaald en daarom liepen we maar wat over de paadjes. We kwamen bij
een oude gedenknaald. Er stonden Engelse teksten op, want het monument
herinnert aan het uitbreken van de pokken op een Amerikaans schip, dat begin
augustus 1870 in de buurt van Vlissingen voer. Zestig zieken werden aan wal
gebracht en in een apart gedeelte van het ziekenhuis gelegd. Vijf leden van
de bemanning stierven. Hun namen staan op het zeskantige monument en verder
staat erop aangegeven waarom het gedenkteken is opgericht: THIS MONUMENT HAS
BEEN EZECTED BY THE SCHIPMATES OF THE UN: STATES OF THE FREGATE FRANKLIN. De
Middelburgse steenhouwer Uijen of een van zijn zonen die de letters in het
hardsteen hakte, had waarschijnlijk een onduidelijk briefje en hij wist
waarschijnlijk niet veel van de Engelse taal. De fouten staan er al sinds de
oprichting van de naald: honderdveertig jaar dus. Steeds als ik dat
monumentje weer zie kijk ik ogenblikkelijk naar de fouten. Maar ja, een
kniesoor die erop let.
