Eén jaar lang ben ik officieel fan geweest van Queen.
Ik was 14 toen 'Bohemian Rhapsody' week in week uit Toppop als nummer 1 afsloot. De elpee A night at the opera draaide ik grijs. Internet bestond nog niet, dus wat deed je als je informatiebehoefte nog niet was gestild door verhaaltjes in de Hitkrant of de Joepie? Dan werd je lid van de fanclub. Elk kwartaal viel een glanzende brochure in de bus vol prachtige foto's van c0ncerten. Van klasgenoten leende ik 'witte elpees', bootlegs waaruit bleek dat de Engelse rockgroep haar fameuze samenzang destijds live niet wist te evenaren. Misschien begon daar de twijfel te knagen. Hoe dan ook, een jaar later maakten punk en new wave korte metten met mijn liefde voor Queen. Ik zegde mijn lidmaatschap van de fanclub op. In mijn hart hield ik een warm plekje voor die Britse aanstellers, maar niemand die me erop betrapte.Mijn oudste zoon is nu net zo oud als ik toen ik 'Bohemian Rhapsody' voor het eerst hoorde. Afgelopen weekend waren we met het hele gezin in Londen. In de theaterwijk West End zijn we naar een musical geweest. Voor mij stond vast dat het We will rock you moest worden, een spektakelstuk rond de liedjes van Queen, dat al acht jaar volle zalen trekt.
Dat maakte een cirkel rond.
Het verhaal is even belachelijk als ingenieus. Vanuit een verre toekomst, in een maatschappij die individualiteit en creativiteit verbiedt, verlangt een groepje bohémiens terug naar de rockmuziek van de 20ste eeuw, waarvan alleen flarden zijn overgeleverd en die een mythische status heeft gekregen. Dat biedt de schrijver Ben Elton, bekend van komische series als The Young Ones en Blackadder, alle ruimte voor een hilarisch commentaar op de popwereld, van Elvis tot X-factor. Maar de musical wordt gemaakt door de onovertroffen nummers van Queen, fenomenaal uitgevoerd. Bij de kraker 'We will rock you' deed ik enthousiast mee aan de handclaps en bijbehorende spreidgebaren.
U begrijpt: ik ben weer fan.
