article
1.6335383
Ambassadrice van Breskens? De 'ogen en oren' van de krant en het huis-aan-huisblad Op Bresjes in Breskens? Wilma Valk (73) haalt haar schouders op. Ze vindt het leuk om onder de mensen te zijn en ze schrijft erover, meer niet. Ze wuift de loftuitingen allemaal weg.
Het hele dorp kijkt altijd weer uit naar Op Bresjes
Ambassadrice van Breskens? De 'ogen en oren' van de krant en het huis-aan-huisblad Op Bresjes in Breskens? Wilma Valk (73) haalt haar schouders op. Ze vindt het leuk om onder de mensen te zijn en ze schrijft erover, meer niet. Ze wuift de loftuitingen allemaal weg.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-vlaanderen/het-hele-dorp-kijkt-altijd-weer-uit-naar-op-bresjes-1.6335383
2016-09-03T11:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6335415.1472845438!image/image-6335415.JPG
Breskens,Bekende personen-lokaal,Wilma Valk,hermes
Zeeuws-Vlaanderen
Home / Regio / Zeeuws-Vlaanderen / Het hele dorp kijkt altijd weer uit naar Op Bresjes

Het hele dorp kijkt altijd weer uit naar Op Bresjes

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Wilma Valk.
      Fotograaf
    Ambassadrice van Breskens? De 'ogen en oren' van de krant en het huis-aan-huisblad Op Bresjes in Breskens? Wilma Valk (73) haalt haar schouders op. Ze vindt het leuk om onder de mensen te zijn en ze schrijft erover, meer niet. Ze wuift de loftuitingen allemaal weg.

    Desondanks is haar palmares indrukwekkend. Vlak voor Koningsdag werd ze koninklijk onderscheiden, nadat ze eerder al de Kikkerorde in Aardenburg had ontvangen en een heuse Award van de Bedrijfs Belangen Vereniging Breskens. Voor 'de vrouw die het product Breskens op positieve wijze uitdraagt'.

    Het is allemaal leuk en prachtig, maar Wilma Valk-Moors (73) gaat er niet van naast haar schoenen lopen. Eerder nog loopt ze driemaal per week het vuur uit haar sloffen om de maaltijden van het cateringbedrijf van haar zoon John in Oostburg te bezorgen in de streek. Ze kan daar smakelijk over vertellen. Toen haar overleden man Hans nog kok was in zorgcentrum Coensdike in Aardenburg bliefden de bewoners daar geen rode bieten. ,,Kroten? Dat vonden ze geen groente; dat aten ze niet. Ik had het laatst nog in Sluis. Daar zei een vrouw dat ze walgde van zoute boontjes. 'Die protestantse kost moet ik niet', zei ze. Vroeger, toen Hans nasi maakte, haalden mensen in het tehuis daar ook hun neus voor op. En kregen ze met kerst aardappelkroketjes - en daar ging echt heel veel werk inzitten - dan wilden ze die ook niet, want 'we hebben toch al vlees?'. Lasagne of moussaka lever ik vooral af bij jongeren.'' Dat doet ze 's morgens tot twaalf uur.

    Daarna stort ze zich op verhalen voor Op Bresjes en het andere blad Rondje West. En ze leidt mensen rond in het Visserijmuseum. Af en toe trouwens ook in de vuurtoren van Bresjes, maar alleen als ze tijd heeft. Niet al te vaak dus. Maar voor de krant kunnen ze haar altijd bellen. Sinds 1995 heeft ze ruim 500 bijdragen geleverd, vertelde burgemeester Annemiek Jetten haar toen die haar het lintje op spelde. Het zal wel. Wilma vindt dat het er nog veel te weinig zijn. En wordt ze niet gebeld voor een opdracht, dan belt ze zelf. Waarom ze niet op pad wordt gestuurd.

    Je bent 73 jaar. Waarom nog die dagelijkse geldingsdrang?

    Resoluut, maar ook met tranen in de ogen: ,,Dat heb ik van Hans. Die is nog steeds mijn motor, mijn aanjager. Hij is 12 jaar en 41 weken geleden overleden. Ik zou hem gaan ophalen in het Universitair Ziekenhuis in Gent. Ik zag hem staan wachten voor het raam. Hij zwaaide naar me. Toen ik op de kamer kwam, was hij overleden. Mogelijk een infarct. Hij was al een tijdje ziek. En dan weer niet; het ging op en af. We waren heel hecht. Hij was een rasechte Bressiaander, stond als zoon van de eigenaar van hotel Het Wapen van Breskens middenin de gemeenschap, was ook sociaal, veel meer dan ik was. Als we terugkwamen van een reisje of zo, moesten we eerst even naar De Kaoje. Hij bedacht allerlei dingen en ik voerde ze uit.''

    Zoals?

    ,,Zoals die 1 aprilgrap, een jaar of zestien geleden toen de veerboten zouden verdwijnen en de tunnel in gebruik zou worden genomen. De boot Bresjes-Vlissingen zou worden vervangen door een ferry. Ik schreef een verhaal in Op Bresjes over een werf die al aan zo'n ding werkte. Die zou aan de kade van de Handelshaven afmeren en kon worden bezichtigd. Een heleboel mensen op de been, zelfs met camera's. Maar die ferry was in geen velden of wegen te bekennen. Nee, hij heette de Lirpa... Draai dat maar eens om. Later kreeg ik er nog boze reacties op.''

    Je hebt het niet op die ferry's, toch?

    ,,Nee, ik ga nog liever zwemmen. Dan sta je voor zo'n hekje met je ov-kaart en dan gaat het niet open. Blijkt dat kreng vol. En als je pech hebt, is de volgende ook vol. Het is niet voor niets dat ze het hier op Bresjes hebben over de ferry en de boot. Voor vrachtverkeer is die tunnel natuurlijk een uitkomst, maar voor ons is het een aderlating.''

    Lees het hele verhaal in de PZC van zaterdag 3 september.