Kijk, nu begint het erop te lijken: Inhoud. Tja, leefbaarheid. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, maar de weg daar naartoe is anders. De weg via Waterdunen is in mijn ogen -en velen met mij- een doodlopende. Een kostbare doodlopende weg waar de gedupeerden pas achter zullen komen als ze op het eindpunt staan. Terugkijkend zonder middelen om er weer uit te komen, want die zijn dan verwoest, verdwenen en verbruikt.
Daar waar u blijkbaar vanuit het lokale bestuur naar kijkt, krijg ik de informatie vanuit het Haagse mee. Geloof me, er zijn meerdere agenda's. En de oorspronkelijke doeleinden van de huidige regelgeving komen in besluiten omtrent Zeeuws-Vlaanderen niet terug. Of dit de Middelburgse ‘zorg’ voor Zeeuws-Vlaanderen is, kan ik alleen duiden.
Populair of niet, maar wordt de leefbaarheid echt verbeterd met Waterdunen? Gisteren nog een artikel in de PZC over de 25.000ste bezoekers van Neeltje Jans. Let op, Neeltje Jans wordt vaak aangeduid als het 8ste wereldwonder! En hoeveel extra dagtoeristen gaat Waterdunen trekken volgens de verantwoordelijken? En die 150.000 extra dagtoeristen op jaarbasis gaan eerst tol betalen om op de N61 in de file te staan? Kom op.
Maar genoeg over Waterdunen. Een plan zoals Waterdunen en de wildgroei van 'nieuwe natuur' zijn slechts symptomen. Symptomen van wanbeleid, handelen in het eigen belang, politieke correctheid en inderdaad lafheid van de huidige plucheklevers. De politieke clan die de volgende verkiezing tracht (en verwacht) te blijven zitten, ongeacht de ongekende puinhoop waar zij voor verantwoordelijk is. U legt namelijk precies de vinger op de zere plek als u schrijft over onrijmbare investeringen en het onmogelijk maken voor ondernemers door het gemeentelijk vestigingsbeleid (en lokale belastingen) te gebruiken als sluitpost.
Hopelijk is de kiezer dit in maart 2010 niet vergeten. Maar tot die tijd moeten we die symptomen blijven bestrijden. Tegen de tijd dat de oorzaak is verwijderd, kunnen de symptomen onherstelbare schade veroorzaken: doodse kernen, vertrekkende bedrijven (en niet-Zeeuws-Vlamingen met vakantiehuizen in de streek), terugloop toerisme, ontoegankelijke gebieden en een inferieure infrastructuur (misschien wel terecht, want wie gebruikt het later dan nog). En ja, het zijn nu geen oplossingen. Maar ook hier moet je soms keuzes maken. De schade proberen te beperken of gaan bouwen wetende dat het op drijfzand staat. Keuzes, keuzes…
En beledigen? We hebben verschillende meningen. Dus nee hoor, ik ben geen blêter (of plooier).