article
1.6263860
Scherp als een stuk militair prikkeldraad formuleert levenskunstenaar Rob van Bedaf. Hij neemt geen blad voor de mond en springt in de bres voor vluchtelingen. En dat vanuit Westdorpe. 'De tijdgeest vreet aan mij, met veel emoties als nationalisme en racisme'.
Voor mij bestaan geen grenzen
Scherp als een stuk militair prikkeldraad formuleert levenskunstenaar Rob van Bedaf. Hij neemt geen blad voor de mond en springt in de bres voor vluchtelingen. En dat vanuit Westdorpe. 'De tijdgeest vreet aan mij, met veel emoties als nationalisme en racisme'.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/voor-mij-bestaan-geen-grenzen-1.6263860
2016-08-14T07:20:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6263866.1471159014!image/image-6263866.JPG
Westdorpe,Beeldende kunst,kunst,westdorpe,Rob van Bedaf,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Voor mij bestaan geen grenzen

Voor mij bestaan geen grenzen

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Kunstenaar Rob Van Bedaf in Sas van Gent. Op de achtergrond de Silo waar een kunstwerk van hem op komt. Hij staat in de pose als het standbeeld eindje verderop
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Kunstenaar Rob Van Bedaf
      Fotograaf
    Scherp als een stuk militair prikkeldraad formuleert levenskunstenaar Rob van Bedaf. Hij neemt geen blad voor de mond en springt in de bres voor vluchtelingen. En dat vanuit Westdorpe. 'De tijdgeest vreet aan mij, met veel emoties als nationalisme en racisme'.

    Aan de Westdorpse Graafjansdijk, de langste woonstraat van Zeeland, is zijn huis zo gevonden. Voor zijn deur staat een oude auto met een affiche op de motorkap: Vox Populi. Oftewel Stem des Volks. Het affiche is het beeldmerk van het nieuwste kunstproject dat Rob met oud-PvdA-raadslid Wim ten Hoor uit Sas van Gent van de grond probeert te tillen. Ze willen op een gevel van de verpauperde suikersilo in Sas van Gent, achter het Industrieel Museum Zeeland, een groot canvasdoek aanbrengen. Vox Pop Canvas hebben ze het gedoopt.

    Wat is het idee?

    We willen iedereen in Terneuzen de kans geven zijn gevoel te uiten over de huidige, verwarde samenleving. Mensen moeten dat kunnen doen door een kleur te kiezen. Rood staat bijvoorbeeld voor liefde en vrede, geel voor hoop, blauw voor GutMensch, progressief en humanistisch, lichtpaars voor mild religieus en bruin voor 'grenzen dicht, eigen Volk eerst'. We willen er een stemming via internet over houden, het liefst via de website van de gemeente. Mensen moeten anoniem kunnen stemmen, zonder dat wie dan ook er invloed op kan uitoefenen. We hebben er deze maand een overleg over met de wethouder. Of hij wil meewerken. Hopelijk lukt het. Een interactief kunstwerk als Vox Pop Canvas heb je nog nergens. Het draagvlak voor het project is in Sas van Gent overweldigend. Wat wil je ook, die betonnen kathedraal van een suikersilo is een lelijke puist.

    En wat als iedereen voor bruin stemt, voor grenzen dicht, eigen volk eerst?

    Tja, dan is dat maar zo. Ik hoop vooral dat het kunstwerk en het stemmen ervoor veel discussie zal opleveren. Zo van 'Heb je rood gestemd? Vuile landverrader!'

    Je houdt wel van provoceren. Je hebt een keer een enquête over asielzoekers gehouden in een café in Westdorpe?

    Ik heb inderdaad een tijdje met een enquêteformuliertje in mijn binnenzak gelopen 'ter lering ende vermaak'. In mijn essay Folkloristisch Kwaad heb ik daarover geschreven. In wat ik café Eikels worden Bomen noemde, legde ik de bezoekers de vraag voor. Waarvoor zou je kiezen als een projectontwikkelaar grond aankoopt in de polder: 1. Honderdduizend kippen erbij, 2. Tienduizend varkens erbij of 3. Honderd asielzoekers erbij? Ik scoorde er flink tumult mee aan de toog. De meesten plaatsten overtuigend een kruisje bij optie 1 of 2. Liever stront en stank dus dan een asielzoekerscentrum voor honderd oorlogsvluchtelingen.

    Leuk zo'n enquête, maar wat bereik je ermee?

    Dat is vrij simpel. Ik wil mensen aan het denken zetten. Ik bezoek nog wel eens café Schuttershof aan de Oudeburgse Sluis in Wachtebeke, net over de grens in België. Je hoort daar de vriendelijkste mensen de meest rabiate uitspraken doen over buitenlanders en vluchtelingen. Het is zo gewoon geworden. Niemand zegt er iets van. Ik heb daar een verhaal over geschreven en een week of vier, vijf geleden door iemand laten voordragen in het café. Zo'n veertig mensen waren er. Ik heb ze op een ludieke manier geconfronteerd met wat ze allemaal uitbraken. Ze lachten hard om hun uitspraken. In het café hing een 'John Lanting Theater van de Lach' sfeertje, maar, eerlijk is eerlijk, ik vraag me af of ze hebben opgepikt wat ik ermee wilde zeggen.

    Wat wilde je er mee zeggen?

    Dat het tragisch is dat wij hier in een krimpregio leven, dat het aantal inwoners loopt terug, en dan zou er geen plek zijn voor mensen die een oorlogsgebied ontvluchten? Stel dat je in Westdorpe honderd asielzoekers zou huisvesten en dat dit zou gebeuren in elk dorp in Zeeuws-Vlaanderen. Dat zou een win-winsituatie opleveren. Honderd vluchtelingen kunnen hier gemakkelijk integreren, werken of vrijwilliger worden bij de voetbal bijvoorbeeld. De basisschool zou er ook mee geholpen zijn.

    Je weet toch dat het niet zo werkt. Na achttien jaar Westdorpe ben je nog altijd 'die Hollander' of 'die Rotterdammer'.

    Het slijt. Zo'n twintig jaar geleden zijn we inderdaad uit Rotterdam hierheen gekomen, eerst twee jaar in een huurhuis in Hulst, daarna naar Westdorpe. Onze jongste dochter was net geboren. We wilden het stedelijk gebied uit. We zijn allereerst op Noord-Beveland gaan kijken, dat was mij te steriel, te leeg. En toen keek ik op de kaart: 'Hé, daar ligt nog wat, Zeeuws-Vlaanderen!' Op een Pinksterdag hebben we rondgereden. Het deed ons wel gezellig aan, gezelliger in elk geval dan Noord-Beveland. En het is vooral fijn dat je grote steden bij de hand hebt, Antwerpen, Gent. Ik kom daar graag. Allerlei culturen huppelen er rond. Trouwens, het sentiment dat 'je van buiten bent' heb je overal. Ik doe m'n best. Ik heb veel gedaan om het gemeenschapsgevoel hier in Westdorpe te versterken. Jarenlang heb ik meegewerkt aan de Graafjansfeesten en ik ben actief als vrijwilliger bij onze voetbalclub, Ria-W.

    En je hebt een atelier aan huis waar je van alles van natuursteen maakt, grafstenen, beelden. Je bent dus altijd op het dorp te vinden.

    Dat atelier staat op een laag pitje. Ik ben al een tijdje niet meer bezig met natuursteen. Ik heb behoorlijk ernstige rugklachten. Maar ik begin het te missen, het ambachtswerk. Ik ben van plan het weer op te pakken, maar zonder beitel. Printen in 3D, driedimensionaal, lijkt me wat.

    Wat doe je dan nu zoal?

    Ik ben huisman. Genoeg te doen. Ik schrijf veel. Ik ben officieel een zelfstandige zonder personeel, maar - even opzoeken - ik noem me altijd maar 'romanticus zonder personeel'. Klinkt toch beter, vind je niet? En ik ben vrijwilliger bij de noodopvang op vakantiepark Marina Beach bij Hoek. Ik geef daar twee ochtenden in de week taalles aan de bewoners, heel basaal Nederlandse woordjes leren. Ze doen hartstikke hun best. Al valt het niet mee. Ze hebben veel andere dingen aan hun hoofd. Ze weten vaak niet of ze mogen blijven. Je hoort wel eens 'die en die was weer niet op tijd'. Ja, ja, maar ze hebben heel wat te verwerken, veel familiesores. Ze moeten zich regelmatig bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst of hun advocaat melden. Het zijn meestal heel gemotiveerde, bescheiden mensen.

    Jij geeft dus taalles, terwijl je een verstokte stotteraar bent. Je hebt daar een paar jaar geleden zelfs nog een boek over geschreven waarmee je redelijk scoorde.

    Dat krijg ik vaker te horen. 'Zo, en jij geeft taalles aan buitenlanders…' Vind ik niet erg, hoor. Ik reageer dan altijd: 'Als je een Eritreeër een keer een, een haaalfje brrrrruin hoort bestellen bij de bakker, dan weet je dat die taalles heeft gehad van mij'.

    Relativeren is een kunst.

    Daar ben ik vrij goed in. Alhoewel, de tijdgeest vreet aan me. We leven in een complexe samenleving Met veel emoties als racisme, nationalisme, islamhaat. Ik heb het gevoel de jaren dertig mee te maken, vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, zoals ik dat op jonge leeftijd van mijn ouders mee kreeg. We zitten al jaren in een tijdperk van neo-liberalisme, dat de overheid zich overal terugtrekt, mensen aan hun lot overlaat, wat tot tweedeling en onvrede leidt. En dat wordt geprojecteerd op de vluchteling. Partijen als de Partij voor de Vrijheid van Wilders koesteren die onvrede zonder oplossingen te bieden.

    Ineens zitten we in politiek vaarwater. Zelf stond je in Terneuzen bij gemeenteraadsverkiezingen op de PvdA-kandidatenlijst, ergens onderaan, maar toch.

    Ik ben humanist én sociaal-democraat in hart en nieren. En ik ben er meer en meer van overtuigd dat de sociaal-democratie nodig is, dat er omgekeken wordt naar mensen, als ze het om wat voor reden dan ook moeilijk hebben. Nu de PvdA zelf hier nog van overtuigen….. In 2006 haalde de PvdA in Terneuzen nog tien raadszetels, in 2010 acht en twee jaar geleden nog maar vier. Als het zo doorgaat, haalt de PvdA in Terneuzen bij de raadsverkiezingen in 2018 niet eens meer de kiesdrempel. Ik voel me daar verantwoordelijk voor.

    En de oplossing is?

    Ik put hoop uit de opkomst van mensen als Jeremy Corbyn bij Labour in Groot-Brittannië en vooral Bernie Sanders als presidentskandidaat bij de Democraten in de Verenigde Staten. Ze laten een ander geluid horen dat aanslaat bij jongeren. Dat kan in Nederland ook. Van de SP verwacht ik wat dat betreft weinig, die partij is mij te nationalistisch, zo van 'geen loodgieter uit Roemenië'. Voor mij bestaan er geen grenzen, letterlijk en figuurlijk.