article
1.6203206
Verslaggever Jan van Damme bivakkeert vandaag een dagje op het strand bij Domburg. Vaste locatie: het bankje bij de strandovergang voor strandpaviljoen De Stenen Toko.
Verslag vanaf het strand in Domburg: alsof het leven in een permanente pauzestand is gezet
Verslaggever Jan van Damme bivakkeert vandaag een dagje op het strand bij Domburg. Vaste locatie: het bankje bij de strandovergang voor strandpaviljoen De Stenen Toko.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/verslag-vanaf-het-strand-in-domburg-alsof-het-leven-in-een-permanente-pauzestand-is-gezet-1.6203206
2016-07-19T05:24:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6204347.1468930065!image/image-6204347.JPG
Domburg,Recreatie,Strand
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Verslag vanaf het strand in Domburg: alsof het leven in een permanente pauzestand is gezet

Verslag vanaf het strand in Domburg: alsof het leven in een permanente pauzestand is gezet

Foto's
10
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 14.00 uur, verslaggever Jan van Damme heeft weer genoeg strand voor de komende tien jaar gezien.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 13.20 uur. Bijna vloed.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 12.20 uur
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 10.00 uur
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 10.00 uur
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 08.45
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 08.30 uur.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Strand Domburg, 08.05 uur.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Domburg. 06.45 uur.
      Fotograaf

    Verslaggever Jan van Damme bivakkeert vandaag een dagje op het strand bij Domburg. Vaste locatie: het bankje bij de strandovergang voor
    strandpaviljoen De Stenen Toko.


     

    14.00  uur:

    Ik gebruik dat woord wel eens: hoogzomer. Na ruim een halve dag aan het Domburgse strand zou zomer voor mij ook volstaan. Wat doen alle mensen hier op dit moment? Op mijn stranddeel spetteren er minstens honderd in het water. Een veelvoud daarvan zit op het zachte zand. Onder parasols, soms ook vol in de zon. Je hebt er die knock-out liggen. De meesten kletsen wat. Over, ja waarover? Vast niet over de Turkse coup en Erdogan. Misschien wel over de nieuwe aanslag in Duitsland, zo'n nieuwtje plopt wel naar boven op je mobieltje. Verder dan 'het is toch wat' lijkt de conversatie niet te gaan. Balspelen zie je nauwelijks. Er worden ook vrijwel geen zandkastelen gebouwd, terwijl het toch bijna vloed is. Te warm, waarschijnlijk, het is alsof het leven hier in een permanente pauzestand is gezet. Wanneer gaat het doek weer op voor de volgend scène?

    Ik verkeer nu in een blijvende staat van oververhitting. Airco, Domburg, zo moeilijk kan dat niet zijn. Ze zouden hier water moeten uitdelen, net als bij de vierdaagse. Ik had me voorgenomen om weg te gaan als het water op z'n hoogste punt was. Dat is nu, als je het mij vraagt. Dag Domburg, ik heb nu voldoende zand, zon en zee voor, laten we zeggen, de eerstkomende tien jaar.

    13.20 uur:

    Ik was 7 of 8. Mijn zusje 15 of 16. Zij moest me meenemen naar het strand van Groede, waar je toen nog niet van die modieuze strandtenten had. 'Hier gaan we zitten', zei m'n zus. 'Pak je schep, maak maar een kuil en pas op m'n tas'. Weg was ze. Ik schepte en schepte, een kasteel, een groter kasteel, een put, nog een put tot het water. Uren verstreken. Nog een zandkasteel. 'Ben je hier alleen?' Vroeg een vader van een gezin in de buurt. Ik zei dat m'n zus zo zou komen. Vanaf 4 uur begon het strand leeg te lopen. Ik hakte de knoop door, pakte tas en schep en besloot naar huis te lopen. Dan maar niet op de bagagedrager van zuslief. Voor ik de dijkovergang gepasseerd was werd ik geroepen: 'wat doe jij nou?' Mijn zus zag er geschrokken uit, haar blonde Duitse vriendje lachte schaapachtig. Ik kreeg de grootste ijsco die er was. Als ik thuis maar m'n mond hield.

    De strandwacht in Domburg gaat volgende week polsbandjes voor kinderen uitdelen. Dan kunnen ze via een app altijd zien waar het betreffende kind is.

    12.35 uur:

    Wanneer begint een dag als vandaag af te koelen? Ik ben even in De Stenen Toko gevlucht. Niet dat het daar veel koeler is. Maar de bediening is vriendelijk en ik kan vanuit een iets hogere positie het hele strand overzien. E'en smalle strook vol parasols en tentjes. In het water oogt het gezellig druk. Wat wordt er weinig gelezen op zo'n strand. Ik zie een jongen op z'n rug met een stripboek. Kranten zie ik helemaal niet. Er is hier bereik, dus er zijn wel veel zonaanbidders met hun telefoon in de weer. Hallo, es ist wunderbar hier.
     

    Een uurtje of wat geleden was ik een beetje negatief. Je ziet niet alleen maar overgewicht. Maar echt strak is toch een zeldzaamheid. Als je nou over iemand struikelt, die je ook in een glossy kunt aantreffen, dan moet je ook een foto maken, kreeg ik als instructie mee. Ik kan me de moeite besparen. Domburg is meer van de baby's dan van de babes. En die glanzende magazines fotoshoppen volgens mij dat het een lieve lust is.

    11.45 uur:

    Op zee glijdt een luxe motorboot voorbij. Een snufje Monaco. We zitten echt aan de rand van Zeeland. De zee nadert. Ik heb al van jongs af aan een heilig ontzag voor die plas grijs water. Ooit kwam ik in een aflandige stroming terecht bij het Zwin. Hard zwemmen en toch het strand kleiner zien worden - het is een nachtmerrie. Voor mij is pootjebaden voldoende, als het water niet te koud is.

    M'n telefoon loopt nu angstwekkend snel leeg. Ik moet ook wat gaan drinken. Zou al die zon en zand en zee gezond zijn? Ik vraag het me af. Maar ik heb beloofd niet zuur te doen. Heerlijk, die zee van lijven in fluoriscerende broeken en bikini's. Naast me is een Vlaams gezin neergestreken. 'Ik mag niet met de boot in het water', zegt het meisje. Dat klopt, de oranje windvaan hangt nog aan de mast. De Stenen Toko heeft een nieuwe portie patat in het vet gegooid. Ik zal eens kijken of ik daar m'n telefoon kan opladen.

    11.10 uur:

    Pal voor de strandtent, dat leek me een handig plekje. Maar nou zit ik wel in de frituurwalm. Aflandige wind, dat is mijn richting op. Zou die geur wennen?

    11.00 uur:

    Hoog water om 14.45 uur, heeft de strandwacht gezegd. Er is al een fikse strook strand onder water verdwenen. Aan de vlaggenmast hangt een oranje stormzak, ten teken dat het nauwelijks waarneembare windje van land naar zee waait. De verhuur van de strandwacht doet goede zaken, overal zie je de blauw-witte parasols met stoelen en ligbedden.

    Oei, da's een mager meisje. In haar roze bikini gaat ze puber-houterig op zoek naar haar ouders. Gezinnen met jonge kinderen, dat is hier het publiek. Jongeren kiezen kennelijk voor andere stranden. De ene dikke buik na de andere schuifelt voorbij. Mannen lopen altijd naar hun buik, licht achteroverhellend, de armen als worsten naast hun tors wiegend. Maat houden ist ja schwierig. De kraaien en meeuwen zijn verdwenen. Met enige moeite kan ik het gezin met de eerste strandtent in de zee van schermen en parasols terugvinden. Ze hebben hun sportieve activiteiten gestaakt. Ver weg hoor je de meeuwen op het paalhoofd. Kinderstemmetjes vullen de lucht boven het strand. Het geluid van slippers op een houten plankier - plets plets - hoor je ook alleen hier.
    Er wordt regen verwacht in Vlissingen, zegt onze fotograaf. Hier in Domburg is geen wolkje te bekennen. Alsof je in een blauw bijgekleurde ansichtkaart zit.

    10.30 uur:

    We zijn weer terug bij ons tafeltje voor De Stenen Toko. Van de strandwacht mochten we een parasol en stoel lenen. Aan mij heb je geen kind meer vandaag. 'Het is aflandige wind, daarom moet de boot erin', hoor ik een strandwacht rechts van me zeggen. Hij rijdt de boot op een oplegger achter de pick-up naar het water. Een collega holt mee. Achteruit rijden ze de boot het water in. Het strand heeft inmiddels een complete metamorfose ondergaan. Sinds tien uur stroomt het in snel tempo vol. Overal gekleurde tentjes en windschermen, ligstoelen en ligbedden. Duits is de voertaal: Wo liegen wie ins Jin is de kwestie van de dag. Heet is betrekkelijk, maar ik ben dolblij met m'n parasol. Ik zie twee strandwachten op hun oranje opblaasboot klimmen. Ze varen naar het zuiden.

    10.00 uur:

    We buurten even bij de strandwacht op de eerste verdieping van hun post. Koffie, eindelijk, net een bolus en zoute boter. Strandwacht Hans vertelt dat er tot 10 uur honden op het strand mogen. Een typisch compromis, zegt hij, vanwege de concurrentie met andere stranden waar ook honden zijn toegestaan. Niet alle hondenbazen ruimen de poep op, dat doen de strandwachten. Ze hebben ook een nieuw initiatief vandaag: wie zamelt de meeste sigarettepeuken in? Ze hebben een soort vogelhuisje gemaakt met een glazen voorkant. Via twee gaatjes bovenin kun je de peuken erin gooien: links Nederland, rechts Duitsland. Wie wint?

    9.35 uur:

    Nu komt de strandwacht voorbij met een rol vuilniszakken. Zijn collega in de strandwachtpickup spreekt met hem af dat hij van de andere kant zal beginnen. De eerste jongen verwacht lang niet genoeg zakken te hebben.

    9.30 uur:

    Het is nog steeds leeg op het strand. Geschatte temperatuur 22 a 23 graden. Een derde gezin is neergestreken, links op het strand, zonder tent of windscherm. De mevrouw van de tweede tent krijgt nu gezelschap van haar man. Hij controleert de scheerlijnen nog even. Het eerste gezin is en masse in beweging gekomen. Ze voetballen aan de waterlijn, er gaan er ook het water in. Rechts heeft een mevrouw haar stoel uitgeklapt. Ze zit te lezen en heeft duidelijk al vele vele zonnejaren achter de rug. Een man en vrouw zonder kinderen overleggen op de rand van het plankier: Wohin? Ze lopen dertig meter vooruit en spreiden hun handdoeken op het al warme zand. Ze houden hun shirts aan, je moet de zon niet onderschatten.

    Het echtpaar van de tweede tent kiest wel voor badkleding en is druk aan het smeren. Er komt weer een gezinnetje voorbij, vader, moeder, jongetje van een jaar of vier. Ze lopen recht vooruit en plof, daar zitten ze. Hun blauwe tentje vouwt zich vanzelf uit. De geleegde vuilnisbakken staan nog steeds met open deksels.

    8.45 uur:

    De gemotoriseerde veger blijkt vele honderden meters plankier schoongeveegd te hebben. Hij wordt nu terug in de loods gezet. De samenstelling van het eerste gezin laat zich moeilijk raden. In elk geval twee oudere dikke mannen, de een diepbruin de ander melkwit, een nog dikkere mevrouw, en twee kinderen. De dikke bruine man heeft een ligbed naast de strandtent opgezet. Hij maakt niet de indruk zijn zonhouding snel te gaan verlaten. Er is een mevrouw gearriveerd met een rood-oranje strandtent. Ze kiest positie hoog op het witte zand, op dertig meter van het eerste gezin. Het opzetten van het tentje kost tijd, zeker twintig minuten.

    Nog steeds spitsuur hondenuitlaten. Twee labradoedels stuiven voorbij. Baas met petje en korte broek, hij eet op z'n gemakje een appel. De mevrouw van het tweede strandtentje duwt de laatste haring in het zand. Her en der pootjebadende ouders met
    kleine kinderen kleuren de vloedlijn.

    8.30 uur:

    De tractor met aanhangwagen rijdt weer voorbij langs het plankier. Ernaast rent een jongen in rode korte broek, ontbloot bovenlijf, zwarte handschoenen, zonnebril. Hij slingert de vuilniszakken uit de openstaande bakken op de kar. Even later rijdt een tractor met een voorlader het strand op. Hij pakt een houten kist op en leegt die boven de kar met vuilniszakken, er klinkt gerinkel van flessen. Het eerste strandgezin nestelt zich op de rand van het zachte zand. Vader, moeder, drie puberkinderen. Ze zetten een tentje op. De jeep van de politie kruipt van het strand de duinovergang op.

    8.00 uur:

    De eerste zwemmers, drie, op het strand rechts. Pal recht vooruit loopt een buikige man te joggen aan de vloedlijn. In blauwe zwembroek, hij zwaait zijn armen hoog. Op zee drie zeilboten. De zee is op het laagste punt, het water bereikt de paalhoofden net wel of net niet. De deur van De Stenen Toko is open, in de opening is een bord geplaatst: open om 11.00 uur. Twee kraaien scharrelen onder de schommel. Het strand is leeg. Nu zitten alle meeuwen op het linkse paalhoofd. Op het dak van het paviljoen slaat de ventilator weer aan. Het wordt al warm, zeker 20 graden.

    7.50 uur:

    Een tractor met aanhanger komt de duinovergang overgereden. Een jongen met oorbeschermers maakt het plankier voor de loods van de reddingboot schoon met een gemotoriseerde borstel, model grasmaaier.

    7.45 uur:

    Een Duitse opa arriveert met zijn kleinzoon van drie jaar. Ze gaan op de wip, de jongen aan het eind, opa halverwege. Twee jongens en een meisje, geel T-shirt rode korte broek, inspecteren de vuilnisbakken. Van de bakken waarvan de zakken vervangen moeten worden, zetten ze de kleppen open.

    7.00 uur:

    Een hardloper langs de vloedlijn. In De Stenen Toko zet een mevrouw de bovenste klapramen open. Ze begint de vloer aan te vegen. In de keuken klinkt gestommel. Op het paviljoen slaat een ventilator aan. Een vrachtwagen van de Sligro rijdt over het zachte zand, over de baan van de ambulance naar boven. 'Bezorgservice' staat er op de zijkant. Een meisje met een zwarte labrador komt het strand op. Ze heeft een voetbal met een touw eromheen. Ze loopt naar het water, gooit de bal in de branding. De hond is een grote spat plezier. Nog een Sligro auto. En nog een. Ze kunnen het zachte zand probleemloos aan.
     

    6.45 uur:

    De zon hangt als een vuurrode bal net boven Schouwen. Meteen om de hoek van de eerste strandhokjes staat een zoenend paartje. 'Hallo, kun je het vinden?' vraagt de jongen. Ze vertrekken. Het zal een graad of 15 zijn, vanaf het duin daalt een nog kil briesje neer. Geen mens meer te zien. Of toch, aan de vloedlijn een man met een fototas, hij fotografeert een groep meeuwen in het tere ochtendlicht op het paalhoofd.

    Wat staan er hier veel vuilnisbakken. Om de vijf meter een, langs het plankier. Ze zijn nog niet geleegd. Strandlopers en meeuwen vormen met het geruis van de branding het vaste achtergrondgeluid. Vanaf zee klinkt een sonore brom, zou dat het containerschip op de einder zijn. Dan draagt het motorgeluid wel erg ver.

    Vanaf mijn zitplaats is richting zee een baan van een meter of vier breed afgezet met paaltjes met oranje kopjes. Vrijhouden voor ambulance en reddingboot, zegt een geel bord. Een hardloper op het plankier, blauw shirt groene broek, hij ziet er nog fris uit, kan vast nog kilometers aan. Een tractor komt voorbij, de aan de achterkant bevestigde schuif verwijdert alle hoopjes zand van het houten plankier. Een ouder echtpaar komt over de duinovergang aangelopen. Ze vullen twee plastic zakjes met zand. Nu piept de zon over de strandhuisjes heen, de condens op het bankje en de tafel droogt snel op. De lucht is wolkenloos. Daar is het echtpaar weer om nog een zakje zand te vullen, ze spreken Duits. 

    Locatie

    Locatie
    Open locatie in Google Maps