article
1.6465177
KLOETINGE - Ze was een perfect kind: intelligent, sportief, sociaal. Maar toen werd Iris dunner, en nog dunner; in twee weken tijd van 43 naar 36 kilo. Moeder Eva zag het gebeuren, luidde de noodklok, maar alles ging te langzaam Uiteindelijk kon Iris terecht bij Emergis. ''Het was kantje boord.''
''s Nachts ging ik een paar keer kijken of mijn dochter nog leefde'
KLOETINGE - Ze was een perfect kind: intelligent, sportief, sociaal. Maar toen werd Iris dunner, en nog dunner; in twee weken tijd van 43 naar 36 kilo. Moeder Eva zag het gebeuren, luidde de noodklok, maar alles ging te langzaam Uiteindelijk kon Iris terecht bij Emergis. ''Het was kantje boord.''
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/s-nachts-ging-ik-een-paar-keer-kijken-of-mijn-dochter-nog-leefde-1.6465177
2016-09-30T09:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6465423.1475164988!image/image-6465423.JPG
Kloetinge,Lichaam,Emergis,Eetstoornis,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / ''s Nachts ging ik een paar keer kijken of mijn dochter nog leefde'

''s Nachts ging ik een paar keer kijken of mijn dochter nog leefde'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    KLOETINGE - Ze was een perfect kind: intelligent, sportief, sociaal. Maar toen werd Iris dunner, en nog dunner; in twee weken tijd van 43 naar 36 kilo. Moeder Eva zag het gebeuren, luidde de noodklok, maar alles ging te langzaam Uiteindelijk kon Iris terecht bij Emergis. ''Het was kantje boord.''

    Toen Iris ziek werd, zag Eva haar 13-jarige dochter langzaam veranderen. Niet alleen dunner werd ze, maar ook somberder. Het was die zomer warm in Eindhoven, maar altijd, altijd had Iris het koud. Ze hulde haar dunne lijf in dikke truien en trok de col over haar neus. In haar Uggs droeg ze twee, drie paar sokken en nóg voelden haar voeten als ijsklompjes. Eva zag, de spaarzame keren dat haar dochter zich in haar bijzijn omkleedde, dat op Iris’ rug donshaartjes verschenen. Een wanhopige poging van het geteisterde lichaam om zichzelf warm te houden. Haar bewegingen werden trager. Haar stem zachter. „Wat zeg je? Je praat zo zachtjes”, moest haar moeder steeds zeggen. Maar Iris had geen zin om te herhalen.

    Nú begrijpt ze hoe dat komt. „Ze hebben het me uitgelegd. Als je nog maar zo weinig energie binnenkrijgt, gaat je lichaam op de noodstand. Alle energie die er nog is, is nodig om de organen in leven te houden. Er is gewoon geen energie meer voor emoties. Of om dingen te herhalen. “

    Sportief

    Een perfect kind had ze. Een intelligente vwo-leerlinge. Lief, sociaal, zorgzaam, alert, vrolijk. Ideaal in alle opzichten. Nooit hoefde haar moeder haar aan te sporen: zou je niet naar bed gaan? Zou je geen huiswerk maken? En sportief: drie keer per week hockey, twee keer per week tennissen. Ook aan haar uiterlijk besteedde Iris veel aandacht. De schoenen moesten bij het shirt passen, ’s ochtends nam ze de tijd om zich mooi op te maken. Iris wilde altijd model worden, maar daar was ze met haar 1.58 meter te klein voor.

    „Ze stoorde zich eraan als ze een strakke broek aanhad en er een velletje over de rand kwam”, vertelt haar moeder. „Eind januari 2015 sprak ze af met een vriendin: ze zouden nu eindelijk die platte buik gaan krijgen. Hele dagen keken ze op Instagram, andere social media en in bladen naar plaatjes van ideale figuren. Iris wilde een sixpack, zo’n blokjesbuik. Ze ging lijnen en fanatiek buikspieroefeningen doen. Mijn dochter was toen 13 jaar. Ze woog 50 kilo.”

    Buikpijn

    Toen bij haar moeder de alarmbellen echt afgingen, was het al te laat. „Iris klaagde over buikpijn en diarree. Toen ontdekte ik dat ze dat ze gewoon mee-eten eigenlijk niet meer kon verdragen.” Als de schoolvakantie aanbreekt, zit Iris alleen nog maar op de bank, haar mobiel in de hand, zoekend naar plaatjes van ‘ideale’ lichamen. „Toen ik ook eens op die sites ging kijken, schrok ik. Die foto’s! Die tips! Als iemand niet kijkt, koekje in de zak. Eten doorspoelen op het toilet. Sap met water aanlengen. En als je zit, niet tegen de leuning maar hangen in de buikspieren; dat kost meer energie. Dingen die jij en ik niet verzinnen. Dat staat allemaal op internet.”
    De eerste schooldag. Iris wil niet uit bed komen. „Het is chaos in mijn hoofd’, huilt ze. Ze is in paniek. En dan gooit ze het eruit: „Als ik naar school ga en worteltjes meeneem, kijken ze me gek aan, want zij eten koekjes, en als ik naar hockey wil, moet ik eerst eten, maar dat wil ik niet!” Hoog tijd voor een bezoek aan de huisarts. Eva: „Anorexia, zei die gelijk. Diezelfde middag belden we een instelling in Breda, maar daar kon ze pas een paar weken later terecht. Ondertussen ging Iris in razend tempo achteruit. Ze gaf zich helemaal aan haar eetstoornis over. Op een gegeven moment was ze zo moe en futloos, dat naar school gaan geen optie meer was. Van sporten was al heel lang geen sprake meer. Als ze eens iets deed, kreeg ze hoofdpijn, werd kortademig, duizelig, misselijk. Ze viel anderhalve kilo per week af.''

    Emergis

    ''Ik belde de huisarts: kon hij de opname versnellen? Hij hield de boot af. Achteraf hebben we ons ongenoegen uitgesproken. Had hij maar gezegd: om de dag de bloeddruk of hartslag meten, of zo. Had hij de ernst van de situatie maar ingezien.” Achteraf heeft de huisarts het toegegeven: te weinig ervaring met eetstoornissen. En toen kwam die tip over de kliniek voor eetstoornissen van Emergis, in Zeeland. „Een geschenk uit de hemel. Ik belde direct. Kom maar, zeiden ze, maar ga eerst langs een diëtiste en een kinderarts. De diëtiste zag het gelijk: zij kon Iris niet meer helpen. Iris was zo angstig mager dat ze onmiddellijk naar de kinderarts moest. Maar die in Breda had pas over anderhalve week tijd, terwijl mijn kind zienderogen verzwakte.”

    Weer bracht Zeeland uitkomst. De kinderarts van Emergis maakte ruimte in haar agenda. „Het was kantje boord voor Iris. In Zeeland begrepen ze dat. We zouden op dinsdag gaan, maar kregen een telefoontje dat we maandag al moesten komen. Neem haar pyjama maar mee, zeiden ze. Toen we aankwamen was haar hartslag gevaarlijk laag. Iris ging rechtstreeks naar het ziekenhuis. Daar hing ze 24 uur per dag aan monitoren die haar primaire functies bewaakten. Iris móest aankomen.
    Een kwartier per dag gaat Iris van de monitor af. Dan mag ze rondwandelen. De rest van de tijd moet ze rusten, zodat alle calorieën die ze binnenkrijgt, naar het herstel van haar uitgehongerde organen gaan.

    Automaat

    ''Gelaten en stil lag ze in bed. Ze keek alleen voor zich uit en deed wat ze moest doen. Als een automaat. In de twee weken tussen mijn bezoek aan de huisarts en de opname was mijn dochter van 43 naar 36 kilo gegaan. Haar gezicht was lijkbleek. ’s Nachts ben ik nog een paar keer bij haar gaan kijken. Om te kijken of ze nog leefde.”

    Na twee weken in het ziekenhuis mag Iris naar de behandelgroep voor jonge kinderen met eetstoornissen van Emergis. Drie maanden lang, vijf dagen per week, krijgt ze therapie en leert ze om weer normaal te eten. In de woonkamer hebben de meisjes steun aan elkaar. Ze snappen wat de ander doormaakt. Ze corrigeren elkaar. ''Ze was eigenlijk liever daar, in het begin”, zegt haar moeder. Later word dat anders. ''Omdat ze de foefjes en trucjes om geen calorieën binnen te krijgen, ontgroeid was. En omdat er weer nieuwe meisjes binnenkwamen die van die muizenhapjes namen.”

    Succes

    Haar dochter is nu alweer een paar maanden thuis. Lichamelijk aangesterkt. Maar in haar hoofd voert ze nog een gevecht. „Ze ziet zichzelf nog steeds als dik. Ze gaat naar een psycholoog. Ze krijgt therapie. Niet alleen praten, maar ook dingen als met touwtjes meten hoe dik je nu echt bent. Eens per twee weken bezoekt ze een diëtiste. Gelukkig en blij is ze nog niet. Maar ze is slim genoeg om te weten dat ze moet eten om in leven te blijven en te functioneren. Die knop is om; ze haalt geen trucjes meer uit. Als ze nu op websites en Instagram kijkt, is het voor steun bij het herstel. Ze maakt bijvoorbeeld een foto van een gezond ontbijtje en zet dat op Instagram. En dan krijgt ze complimentjes: goed bezig! Wat mooi!”
    Iris gaat ook weer naar school. Ze heeft een half jaar gemist, maar haalt alweer alleen maar negens en tienen. „Ze is gedreven. Alles wat ze doet, wordt een succes. Zelfs zichzelf verhongeren. Dat was het enge.”

    (Om redenen van privacy is dit verhaal geanonimiseerd)

     

     

    Emergis krijgt nogal wat wanhopige verzoeken

    Kinderarts Femke Schuurmans kijkt er al niet meer van op: twaalfjarigen die niet meer normaal kunnen eten. ''Soms zijn die kinderen zelfs nog maar tien.'' De Zeeuwse GGZ-instelling Emergis behandelt naast volwassenen al langer jongeren tot 18 jaar. In mei 2015 opende Emergis een kliniek voor de behandeling van kinderen vanaf 10 jaar.

    De vier opnamebedden waren al heel snel vol. Er kwamen wachtlijsten. En dát kun je met eetstoornissen eigenlijk niet hebben: als ouders om hulp komen vragen, is de situatie vaak zo ernstig dat dringend hulp geboden is. Nu zijn er zes bedden. Ook die zijn allemaal bezet.

    In Nederland kunnen maar op twee plekken kinderen vanuit heel Nederland worden geholpen. Emergis mag alleen jongeren uit de regio Zeeland en West-Brabant opnemen. "Vanwege het gebrek aan opnameplaatsen in Nederland, krijgen we ook uit de regio Rotterdam en Den Haag verzoeken", zegt Ellis Trompetter, coördinator eetstoornissen kinderen en jeugd bij Emergis. "Ouders zijn vaak zo wanhopig dat ze bereid zijn naar Goes af te reizen als hun kind maar hulp krijgt. Daar kunnen we alleen op ingaan als de gemeenten daarmee akkoord gaan; zij zijn verantwoordelijk voor jeugdhulp."

    Dit artikel is onderdeel van een tweeluik over eetstoornissen. Het eerste, met daarin het relaas van een meisje dat in Emergis opgenomen was, verscheen op zaterdag 24 september.