article
1.6634323
Vol energie heeft Bram Basting gestreden voor een fatsoenlijk bestaan van mensen met een arbeidsbeperking. Volgende week vrijdag is zijn officiële afscheid bij sociale werkvoorziening Dethon. Het valt hem zwaar, maar ja, 'je moet eruit'.
Niemand mag achter de geraniums verdwijnen
Vol energie heeft Bram Basting gestreden voor een fatsoenlijk bestaan van mensen met een arbeidsbeperking. Volgende week vrijdag is zijn officiële afscheid bij sociale werkvoorziening Dethon. Het valt hem zwaar, maar ja, 'je moet eruit'.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/niemand-mag-achter-de-geraniums-verdwijnen-1.6634323
2016-11-12T09:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6634341.1478861949!image/image-6634341.JPG
Terneuzen,Bekende personen-lokaal,Dethon,Bram Basting,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Niemand mag achter de geraniums verdwijnen

Niemand mag achter de geraniums verdwijnen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Bram Basting in de vestiging van Dethon in Oostburg met een display dat wereldwijd wordt gebruikt. „Dit is iets om trots op te zijn.”
      Fotograaf
    Vol energie heeft Bram Basting gestreden voor een fatsoenlijk bestaan van mensen met een arbeidsbeperking. Volgende week vrijdag is zijn officiële afscheid bij sociale werkvoorziening Dethon. Het valt hem zwaar, maar ja, 'je moet eruit'.

    Het zit in je, of het zit niet je. Nou, in Bram Basting zit het zeker wel. "Ik voel me betrokken. Ik wil altijd invloed uitoefenen. Ik ben daarom ook lid geworden van de Ondernemingsraad van Dethon, zodra dat kon. Ik heb me altijd vertegenwoordiger gevoeld van de mensen op de werkvloer. De mensen die hier werken, vaak kwetsbare mensen, klimmen niet snel uit zichzelf op de barricaden."

    Bram Basting is van de naoorlogse generatie. "Nog uit de tijd dat het niet 'ikke, ikke, ikke' was. De individualisering van de maatschappij, de onderlinge jaloezie, ik kan er niet goed tegen." Zijn naam is verbonden met Retranchement. "Ik zeg altijd Retranchement-sur-mer tegen mensen die het niet weten te liggen en dat zijn er nogal wat. Ik heb ook in de dorpsraad gezeten. Stuurden we een brief aan een ministerie in Den Haag, kregen we een brief retour met de boodschap: Wendt u zich tot uw eigen regering."

    Wie denkt dat hij in Retranchement geboren is, zit mis. Bastings komen er al van oudsher voor, maar zijn paspoort vermeldt Vlissingen als geboorteplaats. "Mijn vader werkte bij bakker Van der Linde in de Walstraat en wij woonden in een noodwoning op Havendorp, bij de Buitenhaven. Al toen ik een jaar of twee was, zijn we verhuisd naar Sluis. Mijn vader kon aan de slag in de meubelfabriek van Dufossé. Ja, die is alweer een tijdje dicht."

    Die naoorlogse tijd, met gebrek aan zo'n beetje alles, heeft die u getekend?

    "Van Vlissingen herinner ik me als kind weinig, maar van Sluis des te meer. In de oorlog was Sluis zo goed als platgegooid. Alles moest weer worden opgebouwd. Ik weet nog dat het Belfort helemaal was gerestaureerd en dat het feest was. De Garde Grenadiers kwam voor een parade door de stad. De gardisten sliepen in tenten. Dat heeft wel indruk op me gemaakt als kind.

    Maar belangrijker is nog hoe het thuis was. Mijn vader was fabrieksarbeider. We moesten de eindjes aan elkaar knopen. En mijn moeder was vaak ziek. Dat heeft invloed op je. Je leert wat het inhoudt als iemand afhankelijk is van anderen, zeker als het om je moeder gaat."

    Maar u heeft figuurlijk altijd uw rug recht gehouden.

    Niet dat dat altijd gemakkelijk was. Na de lagere school ben ik naar de technische school in Oostburg gegaan. Ik zou timmerman worden, maar al na een jaar in de bouw bleek dat niet zo'n goede keuze te zijn. Ik ben 1,96 meter lang, heel lang voor die tijd. Ik was te hard gegroeid en kreeg het in m'n rug. Veel hulpmiddelen waren er toen nog niet in de bouw. Grote zware balken sjouwen, zakken cement van vijftig kilo per stuk. Moest je daarvan een vrachtwagen lossen, dan wist je wel wat je had gedaan. Na de bouw heb ik een paar jaar in een winkel met luxe artikelen in Sluis gewerkt, bij Hollandia. Ik heb dat met veel plezier gedaan, maar altijd in de weekenden werken, mijn gezondheid liet het niet toe. Vervolgens ben ik bij Dethon terecht gekomen.

     

    Lees het hele verhaal in de PZC van zaterdag 12 november.