article
1.6435924
MIDDELBURG - Toen ze uiteindelijk voor hulp bij Emergis aanklopte, woog ze 43 kilogram. Haar verstand zei: je wéét dat je moet eten, maar haar gevoel zei: niet eten! Michelle overleefde de levensgevaarlijke fascinatie voor gezond eten en afvallen. Nu vertelt ze openhartig, want ze wil het de wereld wel in schrééuwen: wees er snel bij, doe er iets aan!
Mijn vader zei: Jij pleegt heel langzaam zelfmoord
MIDDELBURG - Toen ze uiteindelijk voor hulp bij Emergis aanklopte, woog ze 43 kilogram. Haar verstand zei: je wéét dat je moet eten, maar haar gevoel zei: niet eten! Michelle overleefde de levensgevaarlijke fascinatie voor gezond eten en afvallen. Nu vertelt ze openhartig, want ze wil het de wereld wel in schrééuwen: wees er snel bij, doe er iets aan!
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/mijn-vader-zei-jij-pleegt-heel-langzaam-zelfmoord-1.6435924
2016-09-24T09:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6435939.1474665041!image/image-6435939.JPG
Middelburg,Aandoening,Voeding,Lichaam,Eetstoornis,Meisjes,Mager,Gezond eten,Emergis,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Mijn vader zei: Jij pleegt heel langzaam zelfmoord

Mijn vader zei: Jij pleegt heel langzaam zelfmoord

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Michelle Bostelaar is intussen helemaal genezen en zet haar ervaring in om anderen te helpen. Op findyourflow.nu beschreef ze haar worsteling met haar eetstoornis.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Michelle Bostelaar op het dieptepunt van haar ziekte.
    MIDDELBURG - Toen ze uiteindelijk voor hulp bij Emergis aanklopte, woog ze 43 kilogram. Haar verstand zei: je wéét dat je moet eten, maar haar gevoel zei: niet eten! Michelle overleefde de levensgevaarlijke fascinatie voor gezond eten en afvallen. Nu vertelt ze openhartig, want ze wil het de wereld wel in schrééuwen: wees er snel bij, doe er iets aan!

    Middelburg 2009. Voor de schappen met ontbijtkoek staat een meisje van een jaar of vijftien, zestien. Ze staart ingespannen naar de kleine lettertjes op een verpakking.36 gram suikers per 100 gram, leest ze. Fronsend legt ze de ontbijtkoek terug. Niet gezond, heeft ze besloten.

    Het meisje heet Michelle, ze is 1,62 meter lang en ze is een ongezonde aandacht voor gezond eten aan het ontwikkelen. Drie jaar later, augustus 2012. Een auto parkeert bij de kliniek voor eetstoornissen van Emergis in Kloetinge. Dit wordt, vier dagen per week, Michelle's thuis.

    Ze herinnert zich het afscheid van haar ouders nog goed. "Op de parkeerplaats van het hoofdgebouw zette mijn vader de auto stil. 'Wil je dat we meelopen?', vroeg hij. Ik zag het verdriet in zijn ogen, in die van mijn moeder. Dat ze mij naar zo'n kliniek moesten brengen, deed hen pijn. 'Laat maar, ik loop zelf wel', zei ik."

    Bij de receptie komt een verpleegkundige haar ophalen. Michelle volgt haar naar de huiskamer. Haar eerste gedachte, als de deur openzwaait: 'Ik zal toch niet de dikste zijn?' Binnen zitten zes meiden. Sommige mager, andere extreem mager. Meteen slaat Michelle aan het vergelijken. "Dat doe je voortdurend, met iedereen", zegt Michelle nu. "Met dunne modellen had ik niks. Ik vergeleek me met jonge meisjes, die eigenlijk nog geen vrouwelijke vormen hadden ontwikkeld. Begin tiener. Zo wilde ik ook zijn, zo wilde ik eruit blijven zien. En ik begreep niet waarom dat niet kon."

    Calorieën

    Michelle weegt 43 kilogram als ze bij Emergis aanklopt. Vanaf haar zestiende heeft ze gaandeweg alle suikers, verzadigde vetten, vlees, melkproducten en alles waarvan ze denkt dat het niet gezond is, uit haar menu geschrapt. Haar favoriete site is die van het Voedingscentrum. In de supermarkt kijkt ze altijd op het etiket voor ze iets koopt: hoeveel vetten zitten in één portie? Hoeveel suiker? "Ik was hele dagen aan het rekenen hoeveel calorieën ik binnen had gekregen en hoeveel ik verbrand had. Ik liep heel vaak, ging nooit met de lift en wandelde heel veel met de hond. Bij de HEMA heb ik precies opgezocht hoeveel calorieën er in elke taart zaten en hoeveel dat per taartpunt was. Zodat, als ik er niet onderuit kwam, ik in ieder geval iets kon eten en dan de 'beste' keus kon maken. Hele lijsten heb ik nog."

    Kleinste bordje

    's Morgens pakt ze de kleinste boterhammen uit de zak met brood, die aan het begin en het eind. Er op, een microscopisch dun laagje sesamnotenpasta. Of biologische jam. Daarbij zwarte koffie. Het is niet genoeg; ze negeert de honger die de hele dag door blijft knagen, en eet op haar werk een appel als tussendoortje en bij de lunch weer twee miniboterhammetjes of een kadetje, met erop sla, mosterd, tomaat en komkommer. Haar werk is intensief en ze moet veel lopen. Toch schept Michelle, als ze 's avonds hongerig thuiskomt, maar één aardappel op haar bord met heel veel groenten en bonen, champignons of een groenteburger als vleesvervanger. Zonder saus of jus natuurlijk. En op het kleinste bordje dat ze kan vinden, want op internet heeft ze gelezen dat je van grote borden meer eet. Als de hond nog even moet worden uitgelaten, veert Michelle op. Dat doet zij wel even. Ze weet precies wat haar verbruik in ruste is, wat ze verbruikt met een wandeling, in welk tempo ze het best kan lopen om de vetverbranding te stimuleren. Wat op haar zestiende begint met een groeiende fascinatie voor gezond leven, is op haar achttiende gierend uit de klauwen gelopen.

    Weegschaal

    "Ik had het zelf nog niet door. Maar mijn ouders zagen het gebeuren. Op een dag verkleedde ik me waar mijn ouders bij waren. Toen ik mijn T-shirt over mijn hoofd trok, keken ze elkaar geschokt aan. Dat was de eerste keer dat ze zagen hoe dun ik geworden was. Een paar dagen later sprak mijn moeder me aan. Kijk uit, zei ze. Ik stond nooit op de weegschaal, maar die dag woog ik mezelf. Toevallig hadden we elkaar op mijn werk twee maanden daarvoor nog gewogen. Ik bleek in de tussentijd vijf kilo lichter te zijn geworden. Direct kwam de angst opzetten. Moest ik nu gaan aankomen? Moest ik dik worden? Ik wilde zo blijven!'

    Daarna begint het gevecht. "Als ik moest kiezen tussen aankomen of afvallen, was de keus duidelijk: afvallen. Maar dan wel zo, dat mijn omgeving daar niets over zei. Ik begon ruzie te maken als er iets over mijn eetgedrag gezegd werd. Ik ontkende. Ik zei dat ik er geen zin in had. Dat ik zelf wel bepaalde wat ik eet en niet eet. Maar ik wilde eigenlijk geen ruzie, dus toen mijn moeder me vroeg of ik alsjeblieft meewilde naar de huisarts, gaf ik toe."

    Diëtiste

    Inderdaad. Michelle at wel een beetje weinig, vond de huisarts. Hij zag nog geen eetstoornis; wel een gestoord eetgedrag. En adviseerde haar naar een diëtiste te gaan. "Het enige resultaat was dat ik nog meer afviel. Alles wat ze aanraadde, was nuttig voor mij. Als ze zei: 'dit is goed om aan te komen', liet ik dat staan."

    Michelle omschrijft zichzelf in die tijd als schizofreen. Haar verstand zegt dat het moet. Ze wéét dat ze ondergewicht heeft. De spiegel vertelt dat haar heupbeenderen door haar huid prikken, dat haar knieën knokig zijn, dat haar ruggenwervel zich scherp aftekent op haar magere rug. "Armbandjes vielen zomaar af. Mijn verlovingsring, een kindermaatje nota bene, raakte ik voortdurend kwijt."

    Maar ze blijft lijnen, want haar gevoel zegt: niet eten! "Wat ik voelde was een allesoverheersende angst: dat ik zou doorschieten naar eetbuien en overgewicht als ik zelfs maar in de buurt van dat normale gewicht zou komen. Op een gegeven moment zei mijn vriend: 'Ik vind je zo niet meer aantrekkelijk'. Dat kwam heel erg binnen. Mijn vader zei: 'Jij bent bezig heel langzaam zelfmoord te plegen.' En dat raakte me nog meer. Dat hielp om die stap te zetten. Het kon zo niet langer. Zo kwam ik bij Emergis terecht."

    Emoties

    Het is negen uur 's morgens als Michelle voor het eerst binnenstapt bij de 'vierdaagse', zoals haar behandeltraject genoemd wordt. De dagen in de kliniek zijn strak ingedeeld. Michelle krijgt een lijst mee naar huis waarop staat wat ze 's morgens moet/mag eten. Op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag gaat ze daarna naar de kliniek voor behandeling. Om 9 uur stipt is de dagopening, met elke maandag als thema: hoe was het weekeinde? De andere dagen gaat het om moeilijke momenten en/of successen, om af- en toename in gewicht. En natuurlijk altijd de vraag: hoe voel je je daarbij? Moeilijke vraag, voor iemand die geen emoties meer heeft.

    Mensen die diep in een eetstoornis zitten, sluiten zich af, zegt Michelle. "In het begin van de behandeling was ik voor niemand bereikbaar. Ik keek alleen maar op de app met voedingstabellen die ik op mijn telefoon gedownload had." Maar dat gedrag kan ze niet volhouden in de groep. "Ik mocht niet op mijn telefoon kijken. Ik mocht niet op internet. Groepsleden hielden me in de gaten. En ik hen. Dat was puur helpen." Maar onderhuids speelt nog wel iets anders, vermoedt ze: "Zoiets van: als ik dikker moet worden, dan jij ook." Rondom het eten zijn strikte regels: heel je bord leegeten. Niet spelen met je eten. Niet klagen over het eten. Niet van tafel bij het eten. Niet bij anderen op hun bord kijken.

    Dagboek

    Iedereen heeft een eetlijst en een eetdagboek. Op de eetlijst, samen met een diëtiste opgesteld, staat wat je moet eten en hoe laat. "Zonder zo'n lijst was de kans groot dat je een maaltijd of tussendoortje overslaat", legt Michelle uit.

    Haar eetdagboek is zeegroen met roze bloemen. Alles wat ze eet, alles wat ze drinkt moet ze daarin opschrijven. En ook wat ze daarbij voelt. Het lijken onbeduidende aantekeningen: Ochtend: eerst behoorlijk trek, erna goed vol. Bij de warme maaltijd: best trek, goed vol. Maar die aantekeningen helpen haar het contact met haar lichaam te herstellen. "Een eetstoornis draait om negeren wat je lichaam zegt. Je hebt honger, maar besluit er niet naar te luisteren. Hoe beter je doof blijft voor die signalen, hoe beter je het doet. Daarom was het zo belangrijk om dat op te schrijven. En om het terug te lezen. Je leert weer luisteren naar je gevoel. Zit ik vol? Heb ik honger?"

    Zes maanden later is Michelle tien kilo zwaarder. Nog steeds heeft ze geen gezond gewicht, maar ze mag weg. "Dat heb ik gevierd, met taart. Ik was het helemaal beu, volkomen therapiemoe. Eten zonder schuldgevoel kon ik nog steeds niet helemaal. Op de achtergrond fluisterde nog steeds dat stemmetje."

    Website

    Het is drie jaar geleden dat ze bij de kliniek voor eetstoornissen ontslagen werd. En ze wil het de wereld wel in schrééuwen: wees er snel bij. Doe er iets aan. Waar anderen zwijgen, heeft zij een website gemaakt waarop ze die boodschap verspreidt. "Het doet me echt pijn als ik lees dat eetstoornissen op steeds jongere leeftijd ontstaan", zegt ze. "Misschien worden ze ook gewoon eerder opgemerkt. En misschien heeft het ook wel te maken met aandacht vanuit ouders voor gezonde voeding. Een soort bangmakerij. Friet is ongezond, wij eten het niet meer, dus jullie ook niet. Melkproducten zijn voor kalfjes, dus die halen we niet meer in huis. Dat soort dingen."

    Hoeveel Michelle nu weegt? Ze zou het niet weten. "Ik heb al lang niet op de weegschaal gestaan. Ik voel me goed, heb genoeg energie en mijn broeken passen prima."

    http://findyourflow.nu/