article
1.6405164
MIDDELBURG - In Mon Capitaine bouwt Giel Louws voort op zijn expositie in Caesuur van december 2015. Hij ontleedt de schilderkunst en plaatst de onderdelen in de ruimte.
Je bent in de kunst nooit alleen maar toeschouwer
MIDDELBURG - In Mon Capitaine bouwt Giel Louws voort op zijn expositie in Caesuur van december 2015. Hij ontleedt de schilderkunst en plaatst de onderdelen in de ruimte.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/je-bent-in-de-kunst-nooit-alleen-maar-toeschouwer-1.6405164
2016-09-17T04:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6405170.1474062210!image/image-6405170.JPG
Middelburg,Kunst,Giel Louws,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Je bent in de kunst nooit alleen maar toeschouwer

Je bent in de kunst nooit alleen maar toeschouwer

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Het driedimensionale schilderij van Giel Louws levert een scala aan visuele ervaringen op.
      Fotograaf
    MIDDELBURG - In Mon Capitaine bouwt Giel Louws voort op zijn expositie in Caesuur van december 2015. Hij ontleedt de schilderkunst en plaatst de onderdelen in de ruimte.
    Wat nu als je een schilderij uit elkaar haalt? De drager losmaakt van de verf?

    Het klinkt wat klinisch. In wezen is een schilderij niet meer dan verf op een drager. Zoals een mens bestaat uit botten, vlees en bloed. Maar is dat echt de essentie? Een lichaam is pas mens als het bezield is. Het is tegelijk deel van én drager van een unieke entiteit. U. Ik. Zoiets geldt ook voor een schilderij.

    De materiële hoedanigheid is voorwaarde voor en onderdeel van een ordening van vorm, lijn en kleur. Die tegelijkertijd 'is' en wat oproept of iets verbeeldt. Maar wat nu als je een schilderij uit elkaar haalt? De drager losmaakt van de verf? Het licht niet schildert maar zich laat manifesteren door een tl-buis?

    Het spieraam dat het linnen zijn vorm geeft, ervan losmaakt en de latten in de ruimte plaatst? De glans van de verf vervangt door glas, een spiegel of matglanzende aluminiumplaat? Dan ben je in Mon Capitaine. Op een expositie van Giel Louws. Dat is het eenvoudige antwoord. Maar niet de essentie. Die zou je zo kunnen beschrijven. Je bent dan in een wereld die je fysiek laat ervaren wat je gewoonlijk alleen met je ogen ziet. Vorm, lijn, kleur, licht en schaduw. In een ordening die je kan boeien. Mij in elk geval boeit.

    Waarom schildert Giel Louws niet gewoon? Het antwoord vind ik ter plekke. Omdat dat onderzoeken wat je met de onderdelen van een schilderij kunt doen spannend is: je kent de uitkomst niet. Omdat de dynamiek die deze aanpak met zich meebrengt - je beweegt je letterlijk door het schilderij - past bij een besef van een wereld in beweging.

    Omdat de actieve rol waartoe Louws je uitnodigt, aansluit bij de notie dat je in kunst of in werkelijkheid nooit alleen maar een toeschouwer bent. Je herschept immers het werk in je hoofd en maakt er zo iets eigens van. Zoals de werkelijkheid mede wordt gevormd door onze keuzes of het nalaten ervan.

    Het driedimensionale schilderij van Giel Louws levert een scala aan visuele ervaringen op. Die veranderen naarmate ik mijn standpunt wijzig. In een ronde spiegel tekenen zich de lijnen af van een glasplaat die verticaal wordt doorsneden door een aarzelend geschilderde blauwe baan, die lijkt voort te komen uit de lat waartegen de glasplaat rust. Op de grens van de plaat gaan de lat en de verfbaan uiteen, omdat de hoek van de lat ten opzichte van de muur net even anders is dan die van de glasplaat tegen de lat.

    Zo zijn er legio waarnemingen te doen. Wat ze - net zoals in een gewoon schilderij - spannend maakt is het verrassende, het subtiele van de ontmoetingen tussen al die onderdelen. En vooral de balans. Dat bijvoorbeeld een lat een glasplaat overeind houdt. Een precaire balans die voor een moment maakt dat het klopt daar.

    Ik moet aan Mondriaan denken die in de asymmetrische balans van zijn composities een voorbode zag van wat er mogelijk is in onze dagelijkse werkelijkheid. Anders dan bij Mondriaan is de ordening hier informeler. En heeft het licht meer ruimte dan de kleur. Is er in plaats van Mondriaans aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook twijfel of die balans blijvend is? Het zoeken blijft de moeite waard. Net zoals het proberen de essentie te doorgronden van de werkelijkheid. En van een schilderij.

    In Mon Capitaine tot en met 30 september, Kinderdijk 56, Middelburg. Zondag 14.00 - 17.00 uur.